Τρίτη, 26 Σεπτεμβρίου 2017

ΠΡΩΤΑΝΘΡΩΠΟΣ Ο ΕΛΛΗΝΑΣ. ΣΦΕΤΕΡΙΣΜΟΣ ΔΑΡΒΙΝΟΥ ΤΗΣ ΘΕΩΡΙΑΣ ΕΜΠΕΔΟΚΛΗ!!!!

 

ΠΡΩΤΑΝΘΡΩΠΟΣ Ο ΕΛΛΗΝΑΣ. ΣΦΕΤΕΡΙΣΜΟΣ ΔΑΡΒΙΝΟΥ ΤΗΣ ΘΕΩΡΙΑΣ ΕΜΠΕΔΟΚΛΗ!!!!
 .
Εξ΄ανέκαθεν η μεγαλύτερη απόδειξη δι’ εμένα ότι ο Πρωτάνθρωπος προέκυψε εν Ελλάδι, είναι μία άλλη ΙΣΤΟΡΙΑ. Το ότι η Πρωτόγλωσσα όλης της υφηλίου είναι η Ελληνική Γλώσσα, διά την λογική μου σημαίνει ότι η εθνότητα όπου ωμιλάει την Πρωτόγλωσσα είναι η Πρωτανθρωπική, και το αντίστροφον. Μόνον εάν κατέβη ο Θεός και με επιβεβαιώσει ως προς το αντίθετον και στο σφαλλερόν της πεποίθησης μου, θα την αλλάξω.
 .
Ο Πρωτάνθρωπος εξέλιξε την Πρωτόγλωσσα του και κατόπιν μετακινήθηκε εν κατ’ επεκτάσει πέρα δώθε διά διάφορους λόγους, από επιβιωτικούς, εξευρενητικούς κ.α.. Η Πρωτόγλωσσα υπέστη εξέλιξη και ύστερα αποεξέλιξη = παραφθορά και μεταπαραφθορά και μεταπαραφθορά κ.ο.κ. Δι’ εμένα η θεωρία αυτή είναι όμοια με την παροιμία: «χωριόν που φαίνεται κολαούζον δεν θέλει». Φυλάξετε την παρακαταθήκη αυτή, πιστεύω ότι θα δικαιωθώ.
.
Άλλοι επιστήμονες έχουν άλλες μεθόδους. Ανευρίσκουν έναν άνθρωπον π.χ. 7 εκατομμύριων ετών και λέγουν ότι ο άνθρωπος είναι 7 εκατομμυρίων ετών, ενώ δι’ εμένα αυτή η ανακάλυψη σημαίνει ότι ο άνθρωπος είναι πολύ παλαιότερος πάντοτε από τα στοιχεία όπου ανευρίσκουν.
 .
Β. Ρασσιάς: «Η σημασία και η επίδραση του έργου του Αναξίμανδρου υπήρξε προσδιοριστική για τη διαμόρφωση ολόκληρης της προσωκρατικής σκέψης και όχι μόνο της φιλοσοφικής. H αποθεοποίηση των φυσικών φαινομένων από τον Αναξίμανδρο ήταν τόσο ριζική, που ακόμη και επαναστατικοί επικριτές της κατεστημένης λατρείας, όπως ο Ξενοφάνης και ο Ηράκλειτος, δεν τόλμησαν να την ακολουθήσουν σε όλα τα σημεία. Ειδικότερα, ο Αναξίμανδρος με το χάρτη της υδρογείου έδωσε στο φιλόσοφο Φερεκύδη το Σύριο την ιδέα του πέπλου της Χθονίης που επάνω του έχει ζωγραφισμένες τις στεριές και τις θάλασσες.
Με τις έννοιες του απείρου, του κύκλου, της σφαίρας και με τις επιδόσεις του στην αστρονομία γενικά ώθησε τους πυθαγορείους και τους ελεάτες στην κοσμολογία και την οντολογία. Εξάλλου με την έννοια της αδιαμόρφωτης μάζας του απείρου, από όπου ξεχωρίζονται με έκκριση οι φυσικές ουσίες, επηρέασε τον Αναξαγόρα στη θεωρία του για την ύλη, και συγκεκριμένα στην άποψη του τελευταίου για το «ομού πάντα χρήματα», από όπου με έκκριση ξεχωρίζονται επίσης τα «ομοιομερή» σώματα. Τέλος, με τη θεωρία του για την καταγωγή του ανθρώπου «εξ άλλοειδών ζώων» επηρέασε τον Εμπεδοκλή στην ανθρωπογονία του, σύμφωνα με την οποία η μορφή του ανθρώπου συντελέστηκε ύστερα από πλήθος εξελικτικές φάσεις και μέσα από πολύπλοκες τερατογονικές διασταυρώσεις».
.
Το ανωτέρω κείμενον προσδιορίζει από πού σφετερίσθηκε ο Δαρβίνος την άποψη του ότι ο άνθρωπος προέρχεται από την τον πίθηκον. Με την διαφορά ότι ο Αναξίμνανδρος, ο Αναξαγόρας και ο Εμπεδοκλής θεωρούν ότι ο άνθρωπος προέρχεται από πέραν ενός κτήνους και μείξη πολλών κτηνών. Άλλωστε, οι σαμάνοι = ιασαμάνοι = ίαση+μάνος (ανήρ) = ο ιερέας = με ίδια ρίζα την ιερή ρίζα ιέ/ιά όπως ίαση, ιάσων = θεραπευτή, ιασαμάνος/ιεσαμάνος, ιεχωαύς/ιεχωαύς, ιερέας, ιέραξ = επειδή ιέ/ιά σημαίνει ταχύτητα.Ειλικρινά σας λέγω ότι πριν καν αναγνώσω τα ανατέρω περί των εν λόγω τριών αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων, γνώριζα ότι η ιδέα του Δαρβίνου ήταν δανεισμένη από την Ελλάδα, διότι γνωρίζω ότι η ρίζα όλων των ιδεών είναι ελληνικές.
.
Σε άλλα άρθρα μας, θα φέρουμε αποδείξεις από ποίους αρχαίους εμπνεύστηκε ο Νεύτων, ο Βίκτωρ Ουγκώ, η σύγχρονη αστρονομία, ο Σαίξπηρ (όπου ο Καζαντζάκης καλούσε, θεό, χεχεχε, Κύριε Ελέησον) κ.α..
 .

Ουσιαστικά δεν γνωρίζουμε και δεν θα μάθουμε ποτέ με βεβαιότητα πόσον παλαιός είναι ο άνθρωπος ή οιονδήποτε άλλον είδος, διότι μπορεί να είναι τόσον παλαιά ούτως ώστε ο χρόνος να έχει σβύσει τα αρχαιότερα ίχνη τους. Το να μην είναι αρχαιότερος ο δεινόσαυρος από τον άνθρωπον ή ο μεν να είναι ο πρόγονος του δε ή ο δε ο πρόγονος του μεν, μην σας αιφνιδιάζει!!!! Η φύση σε πολλά σημεία εκπλήττει και αφήνει άναυδους και τους ειδικότερους διά θέματα όπου θεωρούμε υπερδεδομένα. Τα φαινόμενα απατούν επειδή η αλήθεια πολλάκις είναι άλλη.

 .

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΔΙΑΣ

Κυριακή, 17 Σεπτεμβρίου 2017

ΤΗΛΕΓΟΝΙΑ: ΤΕΚΝΟΠΟΙΗΣΗ ΑΠΟ ΑΠΟΣΤΑΣΗ! ΕΙΝΑΙ ΓΕΓΟΝΟΣ!!!!

 

ΤΗΛΕΓΟΝΙΑ: ΤΕΚΝΟΠΟΙΗΣΗ ΑΠΟ ΑΠΟΣΤΑΣΗ! ΕΙΝΑΙ ΓΕΓΟΝΟΣ!!!!
 .
Τηλεγονία σημαίνει γόνος ή εκγονοποίηση = εκγονιμοποίηση εκ του μακρός, καθότι τήλε σημαίνει εκ του μακρός και εξ’ αποστάσεως!
 .
Είναι δυνατή άρα γε η γονιμοποίηση εκ του μακρός; (ΠΡΩΤΟέγινε εν έτει 34 π.Χ.).
 .
Είναι το άπειρον αδύνατον, να κάνει μία πεποίθηση του πράξη «με σάρκα και οστά» εντός και εκτός εισαγωγικών, εξ’ αποστάσεως;
 .
Υφίσταται όντως απόσταση;
 .
Απαντούμε εις τα τρία ερωτήματα!
 .
Είναι άπειρη προσβολή, ύβρις και στενομυαλωσύνη, να νομίζουμε ότι το Άπειρον, αυτόν όπου περιλαμβάνει μέσα του κάθε ιδέα, θεόν, δαίμονα, ορθολογισμόν, επιστήμη και καθεστηκυία, αδυνατεί να γονιμοποιήσει εκ του μακρός! Άλλωστε, η σημασία εκ του μακρός δεν υποδηλώνει την μη προϋπάρχουσα συνένωση αλλά την προϋπάρχουσα εξ’ ανέκαθεν και ακατάλυτη συνένωση! Ο όρος μακρυά, επισημοποιεί (επί του σήματος) και επισημαίνει δύο υποθετικά αλλά οπωσδήποτε υπαρκτά και προϋπαρκτά σημεία του ίδιου δρόμου, της ίδας συνοχής, του ίδιου χώρου, της ίδιας ύπαρξης, ήτοι ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΑΠΕΙΡΟΥ, πάντοτε!
.
Το δεύτερον ερώτημα έχει ήδη εν μέρει εφ’ απαντηθεί διά μέσω του πρώτου ερωτήματος. Εκεί όπου υπάρχει απόσταση δεν υπάρχει κενό. Η απόσταση είναι το μήκος (το μήκος, το πλάτος και το ύψος και το ανάμεικτον αυτών βάσει του Νόμου της Τετραπιθανότητος) του ίδιου σημείου, κατά συνέπεια, η εξ’ αποστάσεως και εκ του μακρός γονιμοποίηση = τηλεγονιμοποίηση, δεν είναι κάτι το οποίον θα έπρεπε να ξενίζει, παρά μόνον τους στενοκέφαλους οιασδήποτε «μεσαιωνοβαρβάρικης» θρησκείας, ιδεολογίας, οργανώσεως, είτε αυτή είναι σύγχρονη είτε παλαιά και ανανεωμένη, έστω αυτή η ομάδα ανθρώπων αυτοθεωρείται εξελιγμένη, αλλά δεν έκαμε ποτέ αυτοέλεγχον, ούτε γνωρίζει πως να το κάμει, ούτε έχει σκοτώσει τον εγωισμόν της διά να φανούν οι ορίζοντες της αντίληψης μέσα εις την ψυχή της.
.
Να λοιπόν η προεξίσωση! Τίποτε αδύνατον παρά Απείρου. Καλύτερα να βλέπουμε την στραβωμάρα των ομματών μας παρά το ξυλάριον εις τους ομματούς των άλλων, διά να παραφράσω ελαχίστως τον λόγον Του Χριστού.
 .
Να και η ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΕΞΙΣΩΣΙΣ (η οποία επαληθεύει το: ελήλυθεν η ώρα ινά δοξαστεί ο υιός του ανθρώπου, δηλαδή όταν το ανθρώπινον πνεύμα δεν γίνεται κτηνώδες αλλά φιλόθεον, διότι ο Χριστός ως υιός ανθρώπου σημαίνει άνθρωπος και ως υιός Θεού σημαίνει ο Υιός Της Αγίας Τριάδος) κατωτέρω:
 .
Δεν υφίσταται απόσταση εντός του απείρου, καθότι το άπειρον καλύπτει τα πάντα με άπειρη φωτοταχύτητα (παν+ταχύτητα). Κατά συνέπεια, όταν κάτι τις τρέχει με άπειρη ταχύτητα, διανύει την οποιαδήποτε απόσταση με τον ίδιον χρόνον χρονομετρήσεως. Η απόσταση, η γονιμοποίηση και η τηλεγονιμοποίηση γίνονται έναν και το αυτόν. Το δε φως ως Ηλεκτρομαγνητοβαρυτισμός (βάσει του Νόμου της Τετραπιθανότητος  ότι τα πάντα εισίν τριαδικά και αυτά με την σειρά τους το τέταρτον ως ανάμεικτον) είναι αυτόν όπου γονιμοποιεί τα πάντα, με οιανδήποτε σαρκική/ύλη μάζας ή ενεργειακή μορφή μάζας και αϋλίας. Και αφού τα πάντα ηλεκτρισμός (Ηλεκτρομαγνητοβαρυτισμός) και το σπέρμαν επίσης.
 .
Κατά συνέπεια, μ’ έναν τελεχειριστήριον κάνουμε τηλεκρήξεις, τηλεκκινήσεις μηχανών, τηλεκπυρσοκροτήσεις, τηλεθεραπείες και σύντομα τηλεγονιμοποιήσεις. Όμως ώ της ύβρεως, όταν ο Ίδιος ο Θεός έκανε ΤΗΛΕΓΟΝΙΜΟΠΟΙΗΣΗ, δηλαδή διάνυσε το πνευματικόν σπέρμαν Του ή ηλεκτρισμός Του, την απόσταση από Τον Ίδιον όπου ευρίσκεται πανταχού Παρών και τα πάντα Πληρών σε απόσταση μηδέν, απ’ όλα τα μακρυνά και κοντινά σημεία και από μέσα από την ίδια την επιγμένη παρθένον κοπελούδαν, δεν το πιστεύσαμε οι ψευδοεξελιγμένοι «μεσαιωνοβάρβαροι» και το χλευάσαμε, υβρίσαμε, καταδιώξαμε. Τρέχουμε να φύγουμε από Τον Θεόν με την ψευδοπρόοδον μας, χρησιμοποιώντας τα δώρα Του Θεού και θα σπάσουμε καθώς τρέχουμε, τα μούτρα μας, εις τους τοίχους του απείρου Του Θεού. Όταν λοιπόν, ο Θεός τηλεγονιμοποίησε την Παναγία, το χλευάσαμε, αλλά σύντομα θα το κάνουμε εις τα εργαστήρια μας, εξ’ ευλογίας και επιτρέψεως, Αυτού όπου Πρώτος Τηλεγονιμοποιεί εξ’ αμνημόνευτων άπειρων ετών.
 .
Τηλέμαχος = αυτός όπου πολεμάει εκ του μακρός ή έρχεται πολεμικώς εκ του μακρός.
 .
Τηλέγονος ο γόνος όπου ευρίσκεται εκ του μακρός, ή γονιμοποίηθηκε εκ του μακρός, ακόμη και με εξωσωματική γονιμοποίηση ή με ενέργεια εκ του μακρός, όπως ο Χριστός δι’ Αγίου Πνεύματος εν νυδή Μαρίας Παναγίας. Ο Τηλέγονος, υιός του Οδυσσέα και της μάγισσας Κίρκης, έγινε με τηλεμαγεία, εξωσωματική γονιμοποίηση ή σημαίνει τον γόνον όπου είναι μακρυά. Με την λέξη μάγισσα η Κίρκη σημαίνει ότι είναι ιέρεια, μάγισσα, θεραπεύτρια = σαμάνα/σαμάνος = από το ισαμάνα/ιασαμάνης = ίαση (θεραπεία) + μάνα = γυναίκα ή μάνος = ανήρ. Ο Οδυσσέας έχει μία εμμονή με το ρήμα τηλέω = τηλέ = εκ του μακρός, διότι καλεί τον γόνον του με την Πηνελόπη Τηλέμαχο, εξυμνύωντας την μάχη εκ του μακρός, ήτοι θα έλεγα ότι τηλέμαχος με την προσωπική μου διόραση σημαίνει ο μαχόμενος με αθόρυβον πολιτικόν, δηλητηριαστικόν σε σάρκα και πνεύμα πόλεμο.
 .
Πάντως η ασυδοσία ηθικής των Αρχαίων είναι γνωστή, χωρίς να τους καταγνώνω, διότι ούτως ήσαν οι παλαιοί = (από το παλεύω) άνθρωποι σ’ όλην την υφήλιον, εξού και Παλαιά (η των παλεύοντων/παλαιών ανθρώπων, εξού και παλειάνθρωπος είναι πλέον συνώνυμον με το κακοήθης) Διαθήκη. Ενώ με την Καινή = Ανακαινισμένη Διαθήκη ο άνθρωπος εξευγενίστηκε ποσώς, αφού και τώρα και μέσα από τους κήρυκες υπήρχαν και θα υπάρχουν δίκαιοι και όσιοι ανθρώποι και οι υποκριταί σύγχρονοι χείριστοι των Αρχαίων παλαιών ανθρώπων. Το μοναδικόν μήνυμαν της Καινής Διαθήκης είναι ότι αντί να παλεύουμε να αγαπιόμαστε ως άνθρωποι, εξού και «αγαπάτε αλλήλους» και «αγάπα τον εαυτόν σου ως σεαυτόν».
 .
Να τι λέγει πάρακατω, ψάξετε το, εγώ δεν το γνωρίζω:
«Στο μεταξύ ο Τηλέγονος, γιος του Οδυσσέα από την Κίρκη, αναζητώντας τον πατέρα του αποβιβάστηκε στην Ιθάκη και οι σύντροφοί του κατέστρεψαν το νησί. Ο βασιλιάς βγήκε να τους διώξει και σκοτώθηκε από τον Τηλέγονο, ο οποίος δεν τον γνώριζε. Όταν ο Τηλέγονος κατάλαβε πως είχε σκοτώσει τον πατέρα του, ήταν πια αργά. Πήρε το άψυχο κορμί του, το γιο του, τον Τηλέμαχο, και την Πηνελόπη και κατευθύνθηκε στην Αία. Εκεί η Κίρκη τους έκανε όλους αθάνατους.
 .
Η ιστορία τελειώνει με δύο παράξενους γάμους: η Κίρκη παντρεύεται τον Τηλέμαχο και η Πηνελόπη τον Τηλέγονο…..».http://www.vrikame.gr/blog/agnosto-telos-toy-odyssea
Υποσημείωση: Κάθε ανωτέρω θρησκευτική και επιστημονική θεωρία είναι πνευματική περιουσία του συγγραφέως κατ’ εμπνεύσεως Θεού και όποιος θέλει να την χρησιμοποιήσει πρέπει να αναφέρει το όνομα του συγγραφέως, καθότι είναι είναι κατοχυρωμένη πνευματικώς.
 .
Όσοι απ’ εσάς πιστεύετε εις τις θεωρίες μου, θα πρέπει να έχετε καταλάβει ότι είναι έμπνευση εκ Θεού και σας πληροφορώ, ότι υπάρχουν και άλλες όπου ποτέ δεν ανάφερα, διότι ελλοχεύει ο κίνδυνος σφετερισμού και παραποιήσεως από διεθνή επιστημονικά κέντρα «ιθύνοντων» όπου δεν δέχονται ότι λέγεις κάτι σωστόν αν δεν έχεις το δίπλωμα τους και την τυποποιημένη «αναγνώριση» όπως την προσδιορίζουν οι ίδιοι. Προσωπικά όμως την αναγνώριση και την έμπνευση την προσδωκώ από Τον Θεόν. Ο Αναξαγόρας, ο Αναξίμανδρος, ο Εμπεδοκλής, ο Θαλής, ο Πυθαγόρας, ο Σωκράτης, ο Πλάτωνας, ο Αριστοτέλης, ο Πρωταγόρας, ο Δημόκριτος, ο Ερατοσθένης, ο Εύδοξος όπου πρώτος επισήμανε την ΒΑΡΥΤΗΤΑ με το όνομα ΠΡΟΠΕΔΗ δεν είχαν διπλώματα. Αφυπνεισθήτε λοιπόν!!!! Καλή σωτηρίας της ψυχής να έχετε!
 .
Ο Θεός μαζίν μας!
 .

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΔΙΑΣ

Παρασκευή, 11 Αυγούστου 2017

Θρίαμβος! Βουλγαρία: Αποκρυπτογραφήσαμε Επίβραχη Ελληνική Γλώσσα +8,000 ετών!!!!


Θρίαμβος! Βουλγαρία: Αποκρυπτογραφήσαμε Επίβραχη Ελληνική Γλώσσα +8,000 ετών!!!!
Είναι στενομυαλωσύνη να ατενίζουμε φιλοσοφικώς τον πολισχιδή και αντιφατικό Ελληνικό Πολιτισμό, μέσα από τα στενά όρια των συνόρων του Ελληνικού Κράτος, ακόμη και αυτόν συμπεριλάμβανε τα σύνορα της εκστρατείας του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ακόμη και τριπλάσια και ο νοών νοείτο!
Πόσον μάλλον διά την επικράτεια της γειτονικής Βουλγαρίας. Οι Έλληνες ή σαφότερα οι άνθρωποι όπου ωμιλούσαν την Ελληνική Γλώσσα, ζούσαν εις την Βουλγαρία εξ’ αμνημόνευτων ετών. Βεβαίως οι ωμιλούντες εξ’ αμνημόνευτων ετών ελληνικά εισίν Έλληνες, όπου η Γλώσσα τους υποδιαιρέθηκε διά της παραφθοράς, σε εκατομμύρια γλώσσες και διαλέκτους. 
Να τι αναφέρεται από τον Βούλγαρο Κύριλλο Κυρίλωφ διά την Ελληνική Γλώσσα πέραν των 8,000 ετών:
"Έχουμε φτιάξει ένα χάρτη με την εξάπλωση του τοπωνύμιου "Μαγκούρα" ανά τον κόσμο", λέει ο Κίριλ Κίριλοβ από την Ένωση Αρχαιολόγων του Μπελογκραντσίκ. "Πρόκειται για 2400 μέρη, ακόμα και στην Ιαπωνία, στον Ειρηνικό και την Αφρική. Όλα τα ιερά συνδέονται με την γονιμότητα της Mητέρας Uεάς, όπως την ξέρουμε και στα εδάφη μας, την οποία λάτρευαν σε σπηλιές, δίπλα σε λίμνες".
Η Μητέρα Uέα όπως την μεταφράζει ή ημιμεταφράζει η Βουλγάρα μεταφράστρια είναι η λέξη Γαία = Γιυαία = Uαία!!!! Και ο Κυρίλωφ μας λέγει ότι χαρτογραφήθηκαν 2,400 μέρη με την όπου λατρεύεται με το ίδιον ή περίπου το ίδιον παραφθαρμένον όνομα ήτοι ΓΑΙΑ!!!! Του λόγου το αληθές, ότι λατρεύεται εις τις ίδιες τοποθεσίες ανά την υφήλιον, ήτοι σπήλαια και βάθρες/τέλματα ύδατος ή λίμνες. Κατ’ επανάληψη και κατ’ εξακολούθηση ισχυριζόμαι πέραν των δύο δεκαετιών ότι η Ελληνική Γλώσσα είναι η Μητρική Γλώσσα, ο Λόγος όπου αναφέρει ο Ιωάννης ο Θεολόγος και δεν έγινε απ’ άνθρωπον αλλά από Τον Άκτιστον Τρισδιάστατον Θεόν. Θυμάμαι παιδάκι τον εαυτόν μου να εξέρχεται από την σπηλαιοεκκλησία της Αγίας Νάπας και να λέγει μία φωνή εντός της σκέψης μου ότι: «ο Θεός είναι η Γλώσσα». Δεν ήξευρα τι έλεγε κανένα Ευαγγέλιον, ούτε του Ιωάννη ούτε άλλου, αλλά ελάμβανα όμως ευλογία εντός του ναού αν και η ψαλμωδία μου ήταν ημικαταλαβιστική ένεκα της αρχαϊζουσας γλωσσοτροπίας της και των άγνωστων λέξεων συνάμα.
Εν έτει 2013 επισκέπτηκα την Μαδαγασκάρη ως Ιεραπόστολος φαρμάκων τρόπον τινά και περιηγητής συνάμα. Εξεπλάγην όταν έμαθα ότι ο Θεός εις την μαδαγασκάρικη γλώσσα καλείται Ντέους = Θέους αλλά και Ζέους και Δέους = Δίας και Δέος. Συνάμα απόρησα διατί ν’ απορήσω, αφού μού είναι αναμενόμενον να συναντώ ελληνικές λέξεις σ’ όλες τις περιοχές της Γής. Άλλωστε, συγκεντρώνω λέξεις από όλον τον Κόσμο των οποίων αποκαλύπτω την ελληνική προέλευση αναδρομώντας την παραφθορά τους, εφαρμόζοντας την Ανάδρομη Γλωσσαρχαιολογία!
Μάδαγασκάρη = μάδερ (από το μάτερ/μήτερ) + γα (γαία) και το σκάρα από το εις +κάρη = εις την κορυφή ή σκαριά. Το σημαντικόν είναι ότι η πρώτη και η δεύτερη συνθετική λέξη είναι εμφανής ήτοι Μάτερ/Μητέρα + Γαία/Γη! Όντως η Μαδαγασκάρη έχει πολλά μοναδικά ζώα και εκ των οποίων πάρα πολλά πρωτεύοντα ζώα, με μοναδικόν γαιοπεριβάλλον. Συναντάται η διασταύρωση έντοπων ανθρώπων, με Μαλαισσιανούς, Αφρικάνους και Αβορηγινούς ίσως οίτινες ομοιάζουν με κάποιους Αφρικάνους. Δράττεται οργασμός προσηλυτισμού των Μαδαγαρασκινών από Ορθόδοξους, Καθολικούς, Εβραίους, Μωαμεθανούς. Ο Μητροπολίτης Ιγνάντιος βλέπωντας την πρωτόγονη θρησκεία των Μαδαγαρασκινών, σε μία συναγωγή τους καθοδόν προς και από του ύψους του Όρους της Μητρόπολης, τους θεωρεί Σατανιστές. «Του είπα ότι οι Προγονολάτρες τιμούν τους προγόνους τους ως προσωπικούς «αγίους» τους, ελλείψει οιασδήποτε άλλης αποκάλυψης εις την ζωή τους και αυτόν είναι προς τιμήν τους». Τα ίδια συμβαίνουν εις την αρχαιότητα πολλών χωρών και την ίδια τιμήν εκφράζουμε ως Χριστιανοί με τα μνημόσυνα υπέρ των προγόνων μας. Τίμα τους γονείς σου λέγει και το Μαντείον των Δελφών και ο Θεός διά του Μωσαϊκού Νόμου, διότι ούτως ήταν πάντοτε σωστόν. Η Γαία της Μητεραγαιασκάρης είναι ερυθροκαφέ και πολύ εύφορη.
Η αποκωδικοποίηση της Ελληνικής Γλώσσας του Μπέλογκράντσικ (ή πρώην Διονυσίας;) είναι η εξής: «Εφαριθμούμε τα 26 Γράμματα από αριστερά προς δεξία οριζόντια και κατόπιν πάλαι από δεξιά προς αριστερά όλες τις σειρές με τους αριθμούς από  1 έως 26 και τα ερμηνεύουμε».
Πρώτα εφαριθμίζουμε τα Ελληνικά Γράμματα τα οποία η ομοιότητα τους με την εφήμερη ελληνική γλώσσα είναι πασιφανής.
Το 1. = Άλφα. Επάνω βλέπουμε την υδρία των κεράτων του ταύρου, τα οποία ως γνωστόν μαζί με την κεφαή του μας έδωσαν το Άλφα = αλ+φα = φωτεινό φαγητό ή λευκή αφή. Ήτοι το φα από το αφά = αφή αλλά και το φαγητόν από το εφάα = εφέως = εφ+έως = επί του έωντος (φωτός = ενέργειας) = εφ’ έως = εφέως και ύστερα αποκόπηκαν τα δύο έψιλον και έγινε φως αφού πρωτίστως προφέρθηκε και έως/ως/εωσάν/ωσάν (και αυτή η λέξη από το έως) φέως πριν γίνει μόνιμα το εφέως τύποις με τη λέξη φως. Άρα όταν λέμε φωτοδότης η λέξη είναι εφεωσδότης κ.α.. Επίσης το Άλφα μας λέγει ότι η Γραφή ήρθε από την Κρήτη της προπαράδοσης των Μινωιτών, εξού και ο Μινώταυρος και ότι η αυτοκρατορία των Κρητών εστιάστηκε εις την Καππαδοκία όπου έχουν ως σύμβολον τον Ταύρο και οι εκεί Ελληνίδες μέχρι πριν την Μικρασσιατική Καταστροφή χόρευαν με κορώνες κεράτων βουβαλόταυρων επί της κεφαλής των, όπως αυτούς τους βούβαλους όπου έφεραν οι Έλληνες Καππαδόκες πρόσφυγες εις την Κρκίνη και τις Πρέσπες. Άλφα σημαίνει και φωτεινή αφή αν θέσουμε υπόψιν ότι αλ σημαίνει φως, λευκόν και Θεός και ακόμη καλύτερα ότι η αρχή της Γραμματοσειράς προήλθε από Τον Θεόν ήτοι Αλ αφή = η Θεία αφή είναι η Γλώσσα = εν αρχήν ην ο Λόγος.... του Ιωάννου του Θεολόγου «εν αρχη ην ο λογος και ο λογος ην προς τον θεον και θεος ην ο λογος
2 ουτος ην εν αρχη προς τον θεον
3 παντα δι αυτου εγενετο και χωρις αυτου εγενετο ουδε εν ο γεγονεν
4 εν αυτω ζωη ην και η ζωη ην το φως των ανθρωπων
5 και το φως εν τη σκοτια φαινει και η σκοτια αυτο ου κατελαβεν
6 εγενετο ανθρωπος απεσταλμενος παρα θεου ονομα αυτω ιωαννης (Ιωάννης ο Πρόδρομος)
7 ουτος ηλθεν εις μαρτυριαν ινα μαρτυρηση περι του φωτος ινα παντες πιστευσωσιν δι αυτου
ουκ ην εκεινος το φως αλλ ινα μαρτυρηση περι του φωτος
9 ην το φως το αληθινον ο φωτιζει παντα ανθρωπον ερχομενον εις τον κοσμον
10 εν τω κοσμω ην και ο κοσμος δι αυτου εγενετο και ο κοσμος αυτον ουκ εγνω
11 εις τα ιδια ηλθεν και οι ιδιοι αυτον ου παρελαβον
12 οσοι δε ελαβον αυτον εδωκεν αυτοις εξουσιαν τεκνα θεου γενεσθαι τοις πιστευουσιν εις το ονομα αυτου

13 οι ουκ εξ αιματων ουδε εκ θεληματος σαρκος ουδε εκ θεληματος ανδρος αλλ εκ θεου εγεννηθησαν

14 και ο λογος σαρξ εγενετο και εσκηνωσεν εν ημιν και εθεασαμεθα την δοξαν αυτου δοξαν ως μονογενους παρα πατρος πληρης χαριτος και αληθειας

15 ιωαννης μαρτυρει περι αυτου και κεκραγεν λεγων ουτος ην ο ειπων ο οπισω μου ερχομενος εμπροσθεν μου γεγονεν οτι πρωτος μου ην

16 οτι εκ του πληρωματος αυτου ημεις παντες ελαβομεν και χαριν αντι χαριτος

17 οτι ο νομος δια μωυσεως εδοθη η χαρις και η αληθεια δια ιησου χριστου εγενετο

18 θεον ουδεις εωρακεν πωποτε μονογενης θεος ο ων εις τον κολπον του πατρος εκεινος εξηγησατο......»
Αυτά λέγονται περί Του Λόγου/Γλώσσας Του Θεού, της οποίας μία μορφή είναι η Ελληνική Γλώσσα ήτις είναι Μαθηματική Γλώσσα και πρωτόγονος δεν εποίησε. Να διατί οι Έλληνες είναι η αρχική εθνότητα της ανθρωπότητος, ΕΠΕΙΔΗ η Ελληνική Γλώσσα Είναι η αρχική Γλώσσα της ανθρωπότητος. Άρα τε, Πρώτη Γλώσσα από την Πρώτη Αρχική Εθνότητα (ή μη Εθνότητα ήτοι η Μία Αρχική Ανθρωπότητα) = η Ελληνική!!!! Αυτή είναι μία Θεωρία μου όπου διατηρώ ίσως καμμία αμφισβήτηση προς την ορθότητα τις πέραν των δύο δεκαετιών και έχω την πεποίθηση ότι θα αποδεικτεί πέραν πάσης αμφιβολίας, έναν λίθος της τεκμηρίωσης και το εν λόγω άρθρον.
Το 2. Το γράμμα αυτόν είναι το Βήτα, εξού και το συναντάμε εις την δεύτερη θέση του Αλφάβητου και ομοιάζει με το λατινικόν b.
Το 3. Εμφανώς αυτόν το γράμμα είναι το Γάμμα.
Το 4. Είναι το Δέλτα. Εμφαίνεται από το κεντρικόν σχήμα του ως πρωτόγονον Δέλτα και D, κάτι ως ανισόπλευρον αμφιτετράγωνον με τις κάθετες πλευρές μεγαύτερες από τις οριζόντιες.
Το 5. Χωρίς λόγια το Έψιλον.
Το 7. Είναι ο όφις του Ζ/ζ, ήτοι Ζήτα.
Το 8. Είναι το Ήτα παρουσιασμένον με αντιδιαγώνια συνδετική γραμμή μεταξύ των δύο κάθετων γραμμών εν σχέσει με το Νι, ήτοι το Νι από αριστερά επάνω προς δεξιά κάτω και το Ήτα από το δεξιά επάνω προς αριστερά κάτω.
Το 10. Είναι το Κάππα = Κ/κ/k, το οποίον φαίνεται ως ψαλίδι τύποις Χι και έχει μία υπογεγραμμένη οξεία ανάμεσα εις τα κάτω σκέλη του.
Το 11. Είναι εμφανώς το Λάμβδα, εξού και ακολουθεί το Κάππα, όπως και εις την σύγχρονη αρχαία ελληνική γραμματοσειρά.
Από τα 12 έως το 21. Ακολουθούν την σύγχρονη αρχαία ελληνική γραμματοσειρά, μ’ εξαίρεση το Ξι πριν το Όμικρον (14.). Πρόκειται περί υπερκαταπληκτικής ομοιότητος. Το δε Φι έχει εις το δεξιόν ημικύκλιον του δύο στίγματα, όπως το Κάππα μία ιωτική υποσημείωση. Το Σίγμα ως γνωστόν εις την σύγχρονη αρχαία ελληνική γλώσσα πριν καν υπάρξει η λατινική γλώσσα από τους αυτομετανάστες Κυμαίους της Εύβοιας, όταν έκαμαν το Χαλκιδικόν Αλφάβητον (από την Χαλκίδα της Εύβοιας) και να μετονομαστεί αργότερα σε Λατινικόν Αλφάβητον. Ύστερα ακολουθεί το 22. Παρακολουθούμε εδώ την διαδρομή και την εξέλιξη της ίδιας γλώσσας, αλλά χωρίς να αποκλίνει από την Ρίζα Προαρχαία Μία Αρχική Γλώσσα. Το οποίον επέρχεται μετά το 21. Το οποίον αντιστοιχεί και συμφωνεί με την σειρά του σύγχρονου αρχαίου ελληνικού αλφάβητου ήτοι το Χι, άρα τε είναι το Ψι και αναγράφεται ως τέσσερα = 4 με την έννοια ότι η δεξιά ημικαμπύλη του ψι αποκόβεται διά χάριν της εκσυντομεύσεως ή αργότερα ή από άλλους ομοιόγλωσσους προσθέθηκε ή αφαιρέθηκε διά χάριν αισθητικής μέρος της δεξιάς καμπύλης.
Μας μένουν περί αποκωδικοποιήσεως τα γράμματα υπαριθμών κατά σειρά 6., 9., 23., 24., 25., και 26.. Μας λοίπουν τα γράμματα Ιώτα, Θήτα Ξι, Δίγαμμα = F από τον Όμηρο (εξού και είναι δύο Γάμμα έναν με την γωνία εις την κορυφή της κάθετης γραμμής/Ιώτα και έναν με γωνία ολίγον επάνω από την μέση της ίδια κάθετης γραμμής/Ιώτα. Το Κόππα με το ελληνικόν σύμβολον Q όπου συναντάται πολύ εις την Κόρινθον και είναι ο φθόγγος κχ, άρα τε δεν είναι Κόππα αλλά Κχόππα όπου πρέπει να καλείται κατά την ταπεινή μου εκτίμηση, αφού αν έχει την ίδια προφορά με το κάππα, ποίος ο λόγος της ύπαρξης του; Από φαύλα ματαιοδοξία; Δεν συναντάεις τέτοιαν ανομαλία εις τους ιερείς σοφούς της Προϊστορικής Γλωσσοσοφολογίας! Η περιοχή της Καππαδοκίας πιθανότατα να καλείτο Κχαππαδοκία επειδή χρησιμοποιούσαν αφειδώς το γράμμα Κχόππα. Το άλλον γράμμα όπου ενέκλεψε από την εφήμερη χρήση του είναι το σανμπί ή σαμπί ή σανμπλί και προφέρεται πιθανότατα ως διπλόν σίγμα = σσ ή τσ. Εάν αρχίζει από τον γράμμα σίγμα η λέξη σαμπί τότε πρέπει να είναι το διπλό σίγμα από την παραφθορά της λέξεως εις+αμπί = εις+αμφί και δη εις+αμφό = εις+αμφότερα = εισαμφότερα και ως γράμμα ή φθόγγος ο/το εισαμφότερον. Έχω ήδη ισχυριστεί προ πολλού ότι όλες οι λέξεις με διπλόν σίγμα, διπλόν ταυ αλλά και με σίγμα ταυ ή ταυ σίγμα (σσ, ττ, στ,τσ) σημαίνουν το ίδιον. Επί παραδείγματι, η λέξη εστί αναγραματίσθηκε σε έτσι και άλλαξε σχεδόν καθόλου το νόημα, το ίδιον θα ήταν αν λέγαμε εττί ή εσσί ή έττι ή έσσι. Έτερον παράδειγμα η λέξη αστός = α(στ)ός, α(τσ)άς/ός = ατσάς ή ατσός, α(ττ)ός = αττός επειδή η Αττική ήταν η περιοχή των πρώτων αστών = αττών = Αττικαίων εξού και αττάς σημαίνει πατέρας = το χρησιμοποιούν ευρέως οι Τούρκοι, π.χ. Αττά Τούρκ. Αλλά και α(σσ)ός ή ά(σσ)ος = ασσός ή άσσος = ο πρώτος, ο πρωτοπόρος = όπως ο πρώτος αστός είναι ο Αττικαίος/Ασσικαίος άνθρωπος. Είναι ήδη γνωστόν πριν αυτήν την θεωρία ότι διπλόν ταυ (ττ) και διπλόν (σσ) σημαίνουν πάντοτε το ίδιον, όπως εις την περίπτωση του θάλασσα ή θάλλατα, μάσσω ή μάττω. Εκείνον όπου έκανα με την θεωρία μου είναι η διαπίστωση και η πεποίθηση ότι μαζί με τα διπλά σίγμα ή διπλά ταυ, τα ίδια σημαίνουν όταν έχουμε έναν από τα κάθε δύο αυτά γράμματα ήτοι του ταυ και του σίγμα με οποιαδήποτε  σειρά ήτοι ως «στ ή τσ» και είναι πολύ λογικόν διατί τα δύο ταυ ή δύο σίγμα να εξυπονοούν την ίδια λογική σημασία ενώ έναν από το καθέναν όχι! Άρα τε ισχύει το σανμπί = εισαμφότερον γράμμα συνάδει και με τους 4 τύπους του ήτοι «στ, ττ, στ, τσ» = ήτοι συναμφότερα ως δυάδες ή και συναμφότερα όλοι οι συνδοιασμοί διπλών φθόγγων με τα γράμματα σίγμα και ταυ! Κατά συνέπεια, το συναμφότερον γράμμα ως σαμπί καλείτο και τσαμπί ένεκα του «τσ» και κατά την άποψη της θεωρίας μας σσαμπί, ττάμπι και στάμπι. Ήτοι όλα και συναμφότερα με τους συνδοιασμούς των πρώτων υλών σίγματος και ταυ.
Από τα υπολειπόμενα γράμματα δύο εισίν αι πιθανότητες περί του Ξι. Τα υπαριθμών 23. και 24. Εσείς ποίον θα πιθανολογούσατε; Το ελληνικόν Ξι πιπτώμενον, ήτοι οριζόντια, όπως είναι το γράμμα 23. ή το 24.; Είναι εμφανές ότι το Ξι είναι το 23. και το 24. Το Δίγαμμα = F ότι αι δύο οριζόντιες γραμμές του, αντί να τεθούν μία επί την κορυφή της κάθετης/Ι γραμής του Διγάμματος και μία πάρακατω σε κάποια σχεδόν ημιαπόσταση βάσης και κορυφής της στήλης «Ι» της κάθετης γραμμής, προεκτείνονται ως να φυτρώνουν επάνω σε έναν οριζόντιον παρακλάδον του κορμού «Ι». Ουσιαστικά όμως, έχουμε το Γράμμα Γάμμα = Γ όπου φυτρώνουν τρείς προεκτάσεις επάνω από την οριζόντια γραμμή του, μία ευθεία επάνω από τον κορμόν Ιώτα του ή και κάθετης γραμμής, μία εις την μέση της απόστασης από την εξωτερική πλευρά της γωνίας της κάθετης γραμμής του Γ προς το τέλος της εξωτερικής της προέκτασης και μία σε επίσης ορθία γωνία εκτεινόμενη από την άκρη της (ή την δεξιά άκρη) της οριζόντιας γραμμής του Γ προς τα επάνω. Κατόπιν, διαγράμμωση αυτή εξαπλοποιήθηκε (ή και «εκλαϊκεύθηκε») γινόμενη F. Το Δίγαμμα είχε την συνταυτόχρονα προφορά γγ ή γκ ή γκχ ή γχ, όπως γγαία, γκαία, γκχαία, γχαία και, πάλαι αντικρύζουμε την εφαρμογή του Νόμου της Τετραπιθανότητος, των συναμφοτέρων, όπως εις την περίσταση του σαμπί = συναμφότερον. Εξού και το όνομα του Δίγαμμα = δυο Γάμμα = ΓΓ = το μεν επιφορτωμένον επί της ράχης του άλλου = F.
Διά το τέλος, παραμένουν τα γράμματα υπαριθμών 6., 9., 25. και 26. Από αυτά το 26. εμφανώς είναι το Ωμέγα/ωμέγα ως πλέγμα το Ω, ανάποδον μικρόν ελληνικόν γάμμα όταν γράφεται χειραπτώς, αλλά και όπως γράφεται το ωμέγα από τον γραφικόν χαρακτήρα τους χειραπτώς. Η σειρά του γράμματος 25. ήτοι να είναι πρωτελευταίον και όχι από τα πρώτα γράμματα, αποκλείει να είναι το ιώτα ή το θήτα, τα οποία συναντούνται εις την αρχή της ελληνικής αλφαβητικής σειράς. Επίσης είναι έναν οριζόντια ανάποδον «καλλιτεχνικόν» άλφα όπως γράφεται χειραπτώς από τους Έλληνες, ή κάππα με κύκλον/όμικρον εξ’ οπίσω του. Πρόκειται περί της πρώιμης χειραπτικής γραφής του γράμματος Κχόππα (και όχι Κόππα) = Q, όπου το πλάγιον προς αριστερά χειραπτόν «γ» και τα «καλλιτεχνικά» άλφα και κάππα ανάποδα οριζοντίως όπως τα προπεριγράψαμε, «λακωνικώς, μινιμαλιστικώς και αφαιρετικώς γίνοντε έναν μεγάλον Όμικρον = Ο με μία υποσημείωση αγκύλης υπό κάτω προς τα δεξιά. Ωσάν απομεινάρι ουράς σε κάποια κτήνη όπου παραμένουν τα υπολείμματα της προγενέστερης εξέλιξης τους, ή τα υπολείμματα της έξαρσης από την εξέλιξη εις την μετεξέλιξη της μορφής!
Εν κατακλειδίω, παραμένουν τα υπαριθμών 6., και 9.. Ποίον εξ’ αυτών είναι το Θήτα και το Ιώτα; Το θήτα είναο το υπαριθμόν 6. γράμμα, εάν συγκρίνουμε την οριζόντια γραμμή (-) εις το κέντρον του γραμματικού σχήματος, κάτι όπου παραμένει εις το εν χρήσει σύγχρονον αρχαίον ελληνικόν Θήτα = Θ. Ουσιαστικά αν αρπάξουμε τις δύο αγκυλές των κεράτων επί της κορυφής του γράμματος υπαριθμόν 6. και τις θέσουμε ως παρενθέσεις από τα δύο πλάγια μέρη του υπόλοιπου σχήματος του γράμματος ήτοι (-) μας κάνει σχεδόν πανοποιότυπον το σύγχρονον αρχαίον ελληνικόν γράμμα θήτα/Θ. Το γράμμα αυτόν ευρίσκεται εις την ιερήν θέσην έξη (6) τον αριθμόν Του Θεού και εξ’ ιδίου γράμμτος η λέξη Θεός = Θ+εός ή Θ+έος = Θέος = Θ+έως = Θέως = το Θ (θήτα) Έως!!!! Εις την σύγχρονη αρχαία ελληνική γραμματοσειρά είναι εις την έβδομη θέση = εύ+δομή θέση = εύδομη θέση, αλλά ουσιαστικώς εις την όγδοην, διότι ο πρώτος αριθμός είναι το μηδέν, άρα τε το έξη (6) δεν είναι ο έκτος αριθμός αλλά ο εύδομος και ο οκτώ ο ένατος αριθμός και ο εννέα = εν+νέα = εν ανανέωση ο δέκατος αριθμός. Ο δε αριθμός 6 έχει κάποια ομοιότητα με το γράμμα Θήτα = Θ.
Το γράμμα υπαριθμόν 10. είναι το εναπομείνον Ιώτα Ι/ι. Τονίζεται με δύο στίγμα περίπου ευθύγραμμα ή έστω ευθύγραμμα κάθετα, ήτοι είναι κάθετη σκέψη σχήματος, ήτοι επάνω/κάτω = κάθετα και όχι δεξιά/αριστερά = οριζόντια, αλλά λείπει μεταξύ τους η συνενωτική γραμμή, αλλά εννοείται! Το Ιώτα ως δέκατον γράμμα συμβολίζει την ολότητα του ενός = 1 = Ι με το Όλον = σύμπαν των πάντων = Ο = ο = 0 = 10 = Ι0 = ΙΩ = ιώ η ρίζα του ιερού ιωρόν = ιερόν = ιερέας = ιέραξ/ιέρακας = γεράκι, διότι το γεράκι/ιέραξ είναι το πτηνόν με την μεγαλύτερη ταχύτητα πτήσης, αν και αυτόν το είδος ιέρακα δεν ζει εις την Ελλάδα αλλά οι Έλληνες το γνώριζαν, απορώ πως; Ταξείδευσαν και το είδαν, ζούσαν αλλού και το είδαν ή ζούσε εν Ελλάδι τότες; Εξού και η Παρθένος Ιώ από τον Προμηθέα προφητεύεται ότι θα γεννήσει Τον Μονογενή Υιόν Του Θεού, η Ιώ σημαίνει ιερά και ταυτίζεται με την Παναγία. Ο Προμηθέας είχε καταδικαστεί από τον Δία επειδή ο πρώτος έδωσε τα φώτα της αλήθειας εις τους ανθρώπους, ενώ ο δεύτερος ζηλόφθονος γαρ ήθελε σκοτεισμένους σε πλάνες και αναληθείς δυσειδαιμονίες τους ανθρώπους. Κρεμάστηκε (σχεδόν σταυρώθηκε) επί πασσάλου εις τον Καύκασον και καθημερινώς έτρωγε το αναδημιουργημένον ήπαρ του ένας αητός (σύμβολον του Δία). Από το Ιώ = ιωρόν, το εώρακε. Είπε ο Χριστός και ο Ιωάννης ο Θεολόγος ότι Θεόν ουδείς εώρακε. Ήτοι ουδείς προλαμβαίνει με την αργήν ταχύτητα του απλού φωτός να συλλάβει εν αντί+λήψει (λήψει και αντί+λήψει) την ταχύτητα του φωτός. η ιαχή = ιωχή = αύδη Θεού Πατρός, ο Ιαχωβάς = Ιεχωβάς = Ιωχωβάς = κατακρίβειαν Ιωχωαύς – Ιώς/Ιούς = της Ιώ έχων αύς = έως = αύρα/αύσρα.
Οι Αγίοι και αδελφοί Κύριλλος και Μεθόδιος, οι πολύγλωσσοι, χρησιμοποίησαν το ελληνικόν και ελληνοχαλκιδικόν (λατινικόν) αλφάβητον διά να συνθέσουν το Κυριλικόν Αλφάβητον τον 9ον αιώνα μ.Χ.. Πρέπει αν είχαν υπόψιν τους την γραμματοσειρά του Μπελογκραντσίκ, επί τόπου ή κάπου αλλού, και τις διαφοροποιήσεις όπου γίνοντε διά μέσω των αιώνων. Τούτον είναι βέβαιον, διότι ήδη παρατήρησαν τις διαφοροποιήσεις των γραμμάτων εις τις γλώσσες όπου γνώριζαν, εν συγκρίσει και αναμεταξύ τους, ήτοι Ελληνικά, Λατινικά, Αραβικά, Αρμενικά κ.α..
Δηλαδή όπως παρατηρούμε αλλαγές εις το αλφάβητον από το Ελληνικόν προς το Ελληνοχαλκιδικόν (Λατινικόν), παρατηρούμε και από το Ελληνικόν και Ελληνοχαλκιδικόν προς το Κυριλλικόν Αλφάβητον. Παρατηρούμε μία μετεξέλιξη, με καλές, κακές, ουδέτερες ή ανάμεικτες μετεπιπτώσεις, βάσει του Νόμου της Τετραπιθανότητος. Την ίδια παρατήρηση βλέπουμε από την αρχαία Διονυσία Μπέλονκράτσικ προς το σύγχρονον ελαφρώς παραποιημένον αρχαίον ελληνικόν αλφάβητον.
Σώσατε και διαδώσατε τις αλήθειες αυτές, αλλά διά να επιβιώσουμε δεν χρειάζεται μόνον η γνώση αλλά και η τεκνοποίηση. Με θυσίες εφημερών εις τους χαλεπούς καιρούς πρέπει να τεκνοποιούμε. Άλλωστε, τι είναι η γνώση άνευ ανθρώπων; Και πως επιβιώνει η γνώση άνευ ανθρώπων όπου διά πνευματικής σκυταλοδρομίας μεταλαμπαδίζονται και επαυξάνουν την γνώση, την αρετή και την ψυχοσωτηρία;
Η θεωρία της αποκωδικοποίησης/αποκρυπτογράφισης εφ’ όλης της ύλης της επίβραχης Γλώσσας του Μπέλογρκαντσίκ της Βουλγαρίας είναι κατοχυρωμένη και οινδήποτε αναφορά επιτρέπεται εφόσον αναφέρεται το όνομα του συγγραφέα.
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΔΙΑΣ
Κάτω ακολουθούν ενδεικτικές φωτογραφίες και επιξηγηματική λεζαντολογία περί της Γλώσσας του Μπέλογκραντσίκ.
http://bnr.bg/el/post/100670581/stin-perioi-ton-vraon-tou-mpelogkrantsik-uparoun-kodjikopoiimenes-araies-gnoseis-gia-ton-kosmo
Δημοσιεύτηκε από τον χρήστη

Κυριακή, 6 Αυγούστου 2017

ΝΑ ΑΠΟ ΠΟΥ «ΕΚΛΕΨΕ» ΤΗΝ ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΣΧΕΤΙΚΟΤΗΤΟΣ Ο ΑΪΝΣΤΑΪΝ!!!!



Το Όρος Θαυώρ/Θαβώρ = Θεαύρας
.

ΝΑ ΑΠΟ ΠΟΥ «ΕΚΛΕΨΕ» ΤΗΝ ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΣΧΕΤΙΚΟΤΗΤΟΣ Ο ΑΪΝΣΤΑΪΝ!!!!

 διαβάστε επίσης  http://theometria.blogspot.com.cy/2017/08/blog-post.html
.
Υπάρχουν δύο ειδών συγγραφείς, ερευνητές και δημιουργοί, αυτοί όπου λέγουν από πού έλαβαν τις πρώτες ύλες της δημιουργίας τους, τις ιδέες τους και την ίδια την θεωρία όπου αναμόρφωσαν ή συμπλήρωσαν με σημαντικές ή ασήμαντες λεπτομέρειες και, αυτοί όπου το κρύβουν, το αποσιωποιούν και το προσπερνούν, αυτοί οι δεύτεροι φαίνονται σπουδαιότεροι, σε αδαείς και μη, διότι δημιουργούν την εντύπωση ότι το έργον τους είναι όλον προσωπική τους έμπνευση, ενώ σε άλλες περιπτώσεις είναι σφετερισμός ή βαθύτερη συνειδητοποίηση του έργου τινός αρχαιότερου τους, το οποίον παρουσιάζουν με άλλες λέξεις, όρους και τρόπους, ούτως ώστε να φανεί κάτι καινούργιον. Οι πρώτοι είναι μεγάλοι σε ήθος και οι δεύτεροι μεγάλοι σε πονηρή αυτοπροώθηση έστω και καλοπροαίρετη.
Διαβάστε τουλάχιστον το Α΄Μέρος.
.
Έχουμε υποστηρίξει πολλοί ερευνητές ότι ο Άϊνσταϊν έλαβε την θεωρία από τον Αριστοτέλη. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι έλαβε τα βασικά στοιχεία από τον Κωνσταντίνο Καραθεοδωρή, αλλά πρέπει να τονίζω πως όσον και αν ισχύει εξ’ όσων φαίνονται ο Καραθεοδωρής δεν συνειδητοποίησε την e=mc2 ως έχει αλλά με τα όσα άλλα δίδαξε ή είπε εις τον Άϊνστάϊν έφθασε ο δεύτερος εις το προαναφερώμενο εξωσιτικό συμπέρασμα.
.
ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ ΟΜΩΣ, ο Άϊνσταϊν σφετερίζεται ή δανείζεται χωρίς να το ομολογεί ποσώς, την υπέρτατη θεωρία του Αναξίμανδρου, ενός διδασκάλου της αρχαιότητος πριν από τον Αριστοτέλη, μαθητή του Θαλή όπου προσπέρασε. Ο λακωνικός υπερφιλόσοφος Αναξίμανδρος είπε ότι δημιουργός των πάντων είναι το άπειρον. Η σύνθεση της λέξεως είναι ιδική του και προφανώς προέρχεται από το άλφα στερητικόν + πείρα, δηλαδή αυτόν όπου δεν δυνόμαστε να έχουμε πείρα/εμπειρία περί αυτού. Αυτή ήταν η προσωπική μου ερμηνεία περί της έννοιας άπειρον εξ’ ανέκαθεν και μόλις πρόσφατα ανακάλυψα ότι ήταν λογοτεχνία του Αναξίμανδρου. 
.
Ο Αναξίμανδρος έλεγε ότι το άπειρον (λέξη μάλλον ισχυρότερη από το σύμπαν, προσωπικά καλώ το άπειρον ως πανάπειρον και παμπάν = παν+παν = το παν του παντός) μεταμορφώνεται σε πυρ/φως και μάζα/ύλη, δηλαδή e=mc2 !!!! 
.
Ουσιαστικά ο Άϊνστάϊν μετάφρασε την θεωρία: «το άπειρον μεταμορφώνεται από φως σε μάζα και από μάζα σε φως» σε μία νεοφανή γλώσσα, αυτήν της μαθηματικής στενογραφίας, η οποία εμποδίζει υπεροπτικά εις τους μη μυημένους εν αυτή, να διεισδύσουν, ως σε στάδιον κεκλεισμένων των θυρών!  Ακόμη και σήμερον αν ένας «απλός θνητός» εξεφράσει μία καινοφανή σωστή θεωρία, δεν αναγνωρίζεται από την κακοδικτατορική τυραννική υπεροπτική δεσποτεία ή φασιστεία της συμμορίας των Μαθηματικοφυσικών, αν δεν μεταφραστεί «μ’ επιτυχία» εις την «μαθηματική ιδιότροπή στενογραφική συμβολική του γλώσσα» και αυτόν είναι αίσχος αδικίας. Είναι ως να λέμε πως ό,τιδήποτε ειπούν οι Εσκιμώοι δεν αναγνωρίζεται ως σωστόν αν δεν μεταφραστεί εις την γλώσσα των Σουαχίλων! Δηλαδή η ίδια η λεκτική γλώσσα ήτις εξηγεί τα πάντα δεν αναγνωρίζεται όταν λέγει φυσικομαθηματικές θεωρίες και αυτή η νοοτροπία εξυπηρετεί την ιδιοτέλεια της απολυταρχίας μίας πουριτανής αφ’ υψηλού μαθηματικοφυσικής κοινωνίας. 
.
Ο Άϊνστάϊν ήταν άνθρωπος ανοικτός και εις την θρησκευτική του θεώρηση χριστιανίζει αλλά και αρχαιοφιλοσοφίζει. Μελέτησε τον Χριστιανισμό και τον κατανόησε σε αρκετά σημεία. 
.
Εκείνον όπου τον έκανε να ευσυνειδητοποιήσει την θεωρία της Σχετικότητος, ήταν η θεωρία και η πράξη της Μεταμόρφωσης Του Χριστού!!!! Η θεωρία της σχετικότητος είναι η θεωρία της Μεταμόρφωσης της μάζας σε φως και το αντίστροφον. Εάν καλούσε την θεωρία του, θεωρία της Μεταμόρφωσης της Ύλης, θα είχει ολιγότερη προσωπική αίγλη και περισσότερον θα επιβεβαίωνε του Λόγου το Αληθές της Χριστιανικής Θρησκείας! Επειδή ήθελε όλη την αίγλη επάνω του ή επειδή ήθελε να δώσει μία καινούργια προσέγγιση εις την αλήθεια της Μεταμόρφωσης της Ύλης, χωρίς να κακοφανίσει τους μη Χριστιανούς, ή τους οποιουσδήποτε άλλους «επιστημονολάγνους», μεταξύ αυτών και εκείνοι όπου θα προωθούσαν την θεωρία του, αφαίρεσαι την λέξη μεταμόρφωση και έβαλε εις την θέση της την λέξη σχετικότητα, η οποία εν πολλοίς δημιούργησε μία σύγχυση περί τίνος πρόκειται και συνάμα ψευδαίσθηση εις τους ανθρώπους, ότι η θεωρία είναι πολύ διαφορετικό από ό,τι γνωρίζουμε μέχρι στιγμής. 
.
Ο Χριστός επί του όρους Θαβώρ = Θαυώρ = θαύμα+ωρ = Θεού+ωρ = Θεού/Θαύματος ώρος/όρος, όπως καλείτο από πριν, μεταμορφώθηκε! Και τι σημαίνει ματαμορφώθηκε; Τι μεταμορφώθηκε; Μήπως ο Υιός έγινε κάτι άλλον; Τι μεγαλύτερον δύναται να γίνει ο Θεός από το να είναι Θεός; Ή μήπως ο Θεός Υιός μεταμορφώθηκε σε κάτι τις μικρότερον; Θα ήταν βλασφημία να πιστεύουμε ότι ο Υιός Θεός μεταμορφώθηκε σε κάτι τις υποδιέστερον της Άκτιστης Θεότητος όπου ήδη είναι! 
.
Δεν είναι ο Υιός όπου μεταμορφώθηκε από Τον Χριστόν αλλά το θνητό σαρκίον Του Χριστού από μάζα σε αύρα/ενέργεια = e=mc2!!!! Και μετά συνέβη το αναπάντεχο αντίστροφο, δηλαδή επαναπρομορφώθει, δηλαδή από αύρα/ενέργεια επανέγινε μάζα το σαρκίον του. Εξ’ άλλου αν δεν συνέβη ωσαύτως, τότε διατί ιορτάζουμε την επέτειον ως Μετά+μόρφωση Του Κυρίου; Δεν έγινε πλήρης μεταμόρφωση του σώματος του σε άϋλη κατάσταση, αλλά σε μεσοδιαστημική κατάσταση ήτοι αυρικόν σώμα! Δηλαδή παρέμεινε η μορφή του σώματος αλλά σε αυρική κατάσταση, έγινε δηλαδή πιο λεπτή μάζα και συνάμα πιο πυκτή αύρα/ενέργεια/αιθέρας. 
.
Ο Χριστός διά να επιβεβαιώσει ότι σ’ αυτήν την κατάσταση τύποις εξωσωματικής εμπειρίας ή αυρικού σώματος, δύνονται να φθάσουν και τα νεκρά και τα άνεκρα σώματα, κάλεσε επί τόπου τον αποθαμένο Μωυσή και τον ζωντανό ακόμη Ηλία. Τουτέστιν, το αυρικό αυτό σώμα είναι ένα ενεργειακό σώμα όπου μέσα του θα ζει μεταθάνατον η ψυχή. Παρακάλεσε τους παρόντες Μαθητές Του Πέτρο, Ιωάννη και Ιάκωβο να μην αποκαλύψουν το θέαμα = θαύμα αυτόν, μέχρι να αποθάνει και ν’ αναστηθεί. Ουσιαστικά τους απεκάλυψε ότι δεν υφίσταται θάνατος ή ότι ο θάνατος είναι Μετάβαση μέσω Μεταμόρφωσης της ύλης! 
.
Το σκηνικόν συμπληρώνει η Ανάληψη Του Χριστού εις τους ουρανούς ή μάλλον εις τους Ουράνιους Θώκους θα έλεγα! Η λέξη ανάληψη προέρχεται από το ρήμα αναλαμβάνω ήτοι ξ+αναλαμβάνω! Όπως λέμε αναλαμβάνω τις ευθύνες μου ή την διοίκηση της εταιρείας. Και τι (ξ)ανάλαβε ο Χριστός; Την θέση Του εις τους ουράνιους θρόνους! Δηλαδή επέστρεψε εις την πρώτερα θέση Του, εκείνη όπου είχε εξ’ ανέκαθεν πριν ενσαρκωθεί επί της γής (και ενόσω ήταν επί της γής) ως Πρόσωπον Της Αγίας Τριάδος. 
.
Αυτόν όμως έγινε και κατά την διάρκεια της Ενσταυρώσεως Του, όταν άφησε το σαρκίον Του και ανελήφθη = ανάλαβε, εις τους ουρανούς Το Πνεύμα Του = Υιόν Τριαδικού Θεού. Να διατί είπε Ηλί Ηλί λαμά σαβά χθανί όπου σημαίνει Ηλί/Θεέ Ηλί/Θεέ λαμά (αφήνω = λετ = let = ελαύνω = εξαπολύω) σαβά ( με σέβας) το χθανί μου (το χθόνιον μου = το σώμα μου, φθαρτόν υλικόν σώμα μου). Να διατί εξεφώνησε δυάκις την λέξη Ηλί = Θεέ, διότι απετείνετο εις Τα Δύο Άλλα Πρόσωπα Της Αγίας Τριάδος ήτοι Ηλί = ως Πατήρ και Ηλί = ως Αγίω Πνεύματι!!!!
.
Η Μεταμόρφωση έγινε εις τα μέσα του Όρους Θεαυώρ/Θεαύρας και έχει την μη αποκωδικοποιημένη σημασία, προς το παρόν δεν θα το ψάξουμε. Η
Ανάληψη έγινε από την κορυφή Του Όρους των Ελαίων όπου η βάση του καλείται Όρος Κλαυθμώνος. Πρόκειται διά συμβολική και πραγματική πυραμίδα τάξεων αγιότητος, με την κορυφή να είναι τα Ηλύσια Πεδία της Βασιλείας των Ουρανών και την βάση την Κόλλαση του Τάρταρου. Κάποτε θα ανακαλυπτούν πολλά και εκεί και εις τον Όρος της Θεαύρας. Εις την Δευτέρα Παρουσία θα επιστρέψει ο Χριστός εις το Όρος των Ελαίων απ’ εκεί όπου αναλήφθη. Η σύγχρονη ιδέα των διαστρικών πυλών προκύπτει συν τοις άλλοις και από το γεγονός ότι ο Αναλημμένος Χριστός πέρασε μέσα από πύλες αγγέλων προς τους Ουράνιους Θώκους, αλλά οι σύγχρονοι δεν το καταλογίζουν σε αυτόν το γεγονός και σε παρόμοιες ιστορίες ανάληψης από την ελληνική μυθολογία και μυθολογίες άλλων περιοχών της γής.
.
Δεν είναι τυχαίον όπου καλείται ως Όρος των Ελαίων. Η ελληνική λέξη ελαία προέρχεται από τις λέξεις ελ (Θεός, φως, λευκόν)+αία = αιωνιότητα και έως/αίως ήτοι φως (ελ) του φωτός (έωντος). Με τον καρπόν του το δένδρον ελαία χαρίζει το έλαιον όπου καίγεται και χαρίζει φως εις την λυχνία, δεν νοθεύεται όπως και ο οίνος και εκφωνητικώς ακούεται όπως το έλεον = έλαιον = ελ+έον και ελ+αιόν = ελ+αιών = το φως του αιών και ελ+εόν = το φως του έωντος όντος αλλά και αναγραμματιστί το έον = νόε = νόηση και νώε = new = νώε = εών = η ανανέωση του εώνος/αιώνος από τον Δευκαλίων Νώε. Αυτές οι αναγραμματισμένες ομόρριζες ελληνικές λέξεις αναδεικνύουν την Αλήθεια μέσα από τις διάφορες έννοιες όπου εφορίζουν με τις συνθέσεις των γραμμάτων τους. 
.
Εις την Μεταμόρφωση έχουμε τρία στοιχεία ο Χριστός μεταμορφώνεται πριν αποθάνει όπως και ο Ηλίας και ο Μωυσής μετά θάνατον. Ο Χριστός επαναμεταμορφώνεται μετανασταστιακά όταν αλαλήφθεται εν τοις ουρανοίς, έχουμε την Τετραπιθανότητα μεταμόρφωση και ανάληψη πριν τον θάνατον, μεταμόρφωση και ανάληψη μετά τον θάνατον, μεταμόρφωση και ανάληψη μετά τον θάνατον και την ανάσταση και το ανάμεικτον αυτών ως τέταρτον στοιχείον. Ο Ηλίας αναλήφθη εν ζωεί πριν τον θάνατον αλλά θα επιστραφή διά ν’ αποθάνει μαρτυρώντας και ν’ αναστηθεί και αναληφθεί κατόπιν. Καταλάβουμε ότι η Μεταμόρφωση είναι πολυσχιδής υπόθεση και εμπεριέχει την γέννηση, τον θάνατον, την ανάσταση και την ανάληψη ή κατάληξη, βάσει του Νόμου της Τετραπιθανότητος. 
.
Εις το Όρος της Θεαύρας όταν μεταμορφώθει ο Χριστός, ο Πατήρ πάλαι ως αύδη/φωνή όπως και εις την Βάπτιση λέγει ούτος είναι ο υιός μου αυτόν ν’ ακούετε, ο Υιός Χριστός είναι απτός ως φωτεινή αύρα με λεπτόν σαρκίον και Τω Αγίω Πνεύματι ορατόν ως νεφέλη ήτοι ως έλος νέφους, όπως ήταν ορατός εν είδει περιστεράς εις την Βάπτιση. Συμβολίζοντας τα Τρία Είδη Αισθήσεων ήτοι τα Ακουστικά, τα Απτικά/Αφικά και τα Ορατικά, η δε όσφρυση και γεύση είναι είδη αφής! 
.
Β΄Μέρος.
.
Εισαγωγή
Οι πρώτοι φιλόσοφοι εμφανίστηκαν στις ελληνικές αποικίες της Ιωνίας και ειδικά στη Μίλητο, όπου δημιουργήθηκε και η ομώνυμη σχολή. Οι εκπρόσωποι της είναι οι Μιλήσιοι Θαλής, Αναξίμανδρος και Αναξιμένης.
Ο Θαλής έζησε στη Μίλητο από το 624 ως το 564 π.Χ. Έκανε μεγάλα ταξίδια που τον έφεραν μεταξύ των άλλων και στην Αίγυπτο, όπου μέτρησε το ύψος των πυραμίδων από τις σκιές τους. Προείπε την έκλειψη του ηλίου και πίστευε ότι η αρχή των όντων ήταν το νερό. Ίδρυσε τη σχολή της Μιλήτου και θεωρείται ο πατέρας της ελληνικής και παγκόσμιας φιλοσοφίας.
Ο Αναξίμανδρος. (610-545 π.Χ.) ήταν νεότερος, μαθητής και διάδοχός του Θαλή στη σχολή της Μιλήτου. Υποστήριζε ότι η αρχή των όντων ήταν το άπειρο, δηλαδή η αιώνια και συνεχώς μεταβαλλόμενη ύλη, επινόησε το πρώτο ηλιακό ημερολόγιο, σχεδίασε τον πρώτο χάρτη της έως τότε γνωστής γης και ασχολήθηκε με βιολογικά, αστρονομικά και κοσμολογικά ζητήματα.
Ο Αναξιμένης. (585-528 π.Χ.) διαδέχτηκε τον Αναξίμανδρο στη σχολή. Πίστευε ότι η αρχή των όντων ήταν ο αέρας, που, με την κίνηση, αλλού γίνεται νερό και αλλού γίνεται αιθέρας και φωτιά. Κατάλαβε πρώτος ότι το φως του φεγγαριού προέρχεται από τον ήλιο και εξήγησε φυσικά τις εκλείψεις του ήλιου και του φεγγαριού.
Ο υλοζωϊσμός ήταν η βάση της φιλοσοφίας των Ιώνων φυσικών φιλοσόφων (Θαλής, Αναξίμανδρος, Αναξιμένης, Ηράκλειτος κλπ). Κατά τον υλοζωϊσμό, τα πάντα είναι ύλη ζώσα και συνεπώς κάθε τι στη Φύση έχει, τουλάχιστον εν δυνάμει, ικανότητα για αίσθηση και, κατά προέκταση, για συνείδηση. Σύμφωνα με την διατύπωση του Θαλή ο Κόσμος είναι όλος «έμψυχος και δαιμόνων πλήρης».
Ο υλοζωϊσμός, ερμηνεύει τα πολλαπλά φαινόμενα με μία και μόνο απλή αρχή, την υποκείμενη πρωταρχική ουσία που παραμένει άφθαρτη και αναλλοίωτη παρ’ όλες τις επιφανειακές της μεταβολές. Η «Φύσις» είναι άπειρος, υλική, αυτοεξελισσομένη και αεικίνητος δύναμη, η οποία αενάως και αυτομάτως γεννά τα συνθετικά της τμήματα, όσο και τις μεμονωμένες μορφές των όντων, το δε «σώμα» της, η Ύλη, είναι ζώσα και αυτάρκης υπόσταση, αιτία του ιδίου της του εαυτού, ένα «αυτοαίτιον» που συμπεριλαμβάνει εντός αυτού όλες τις δημιουργικές δυνάμεις και όλα τα μερικά αίτια της γενέσεως και διαλύσεως των πραγμάτων.
Η ζωή του Αναξίμανδρου
Ο πατέρας του Αναξίμανδρου, Πραξιάδης, ήταν Κάρας ενώ η μητέρα του Ελληνίδα. Όπως και ο δάσκαλος του Θαλής δεν ήταν μόνο φιλόσοφος, αλλά αστρονόμος, μετεωρολόγος, γεωγράφος και βιολόγος. Ήταν ο πρώτος που έκανε μία μεθοδική προσπάθεια να εξηγήσει φιλοσοφικά όλες τις πτυχές της ανθρώπινης εμπειρίας εγκαταλείποντας τις μέχρι τότε μυθολογικές διατυπώσεις για την αρχή, τη γένεση και την φθορά των όντων. Ίσως ήταν ο αρχαιότερος συστηματικός νους. της ιωνικής φυσικής και οπωσδήποτε ο κορυφαίος εκπρόσωπος του «υλοζωισμού» της Μιλήτου.
Ο Διογένης Λαέρτιος έγραψε ότι  ο Αναξίμανδρου « …ήταν ο πρώτος που επινόησε το γνώμονα και τον έστησε πάνω σε ηλιακά ρολόγια για να σημαδεύει τα ηλιοστάσια και τις ισημερίες. Επίσης κατασκεύασε και ωροδεικτικά όργανα. Ήταν ο πρώτος που σχεδίασε το περίγραμμα της γης και της θάλασσας, αλλά επίσης έφτιαξε και μία ουράνια σφαίρα.»
Στην ιδιαίτερη πατρίδα του ο Αναξίμανδρος φαίνεται ότι δέχτηκε έντονα ερεθίσματα για τη μελέτη του φυσικού κόσμου, όχι μόνο από τις θεωρίες του Θαλή αλλά και από άλλες συγγενικές ιδέες και εφαρμογές, που ήταν γνωστές εκεί και προέρχονταν από τους Πέρσες, τους Βαβυλώνιους και τους Αιγυπτίους. Έτσι ανέπτυξε πλούσια ενδιαφέροντα, που τον ώθησαν να επιδοθεί τόσο στην καθαρή θεωρία του φυσικού κόσμου όσο και σε πρακτικές λύσεις και εφαρμογές πάνω σε προβλήματα σχετικά με τα μετεωρολογικά και τα ημερολογιακά φαινόμενα.
Με τις επιδόσεις του αυτές ανταποκρίθηκε πρωτοποριακά στην ανάγκη της εποχής του να ελευθερωθούν οι μάζες από τις κρατούσες δεισιδαιμονίες γύρω από τα φυσικά φαινόμενα και να οργανωθούν με ασφαλέστερους τρόπους οι καλλιέργειες και τα ταξίδια.
Το έργο του Αναξίμανδρου
Ο Αναξίμανδρος είναι ο πρώτος Έλληνας που έγραψε ένα ολοκληρωμένο επιστημονικό σύγγραμμα, το  «Περί φύσεως», συνοδευόμενο με χάρτες του ουρανού και της υδρογείου, πάνω σε πρότυπο βαβυλωνιακό, και με ενδείξεις για τις αποστάσεις ανάμεσα στα ουράνια σώματα, πάνω σε πρότυπο περσικό. Σχετική με την ενασχόληση του Αναξίμανδρου γύρω από το φυσικό κόσμο είναι και η μαρτυρία ότι επισκέφτηκε τη Σπάρτη και ότι κατασκεύασε εκεί ένα ηλιακό ρολόι και πρόβλεψε ένα μεγάλο τοπικό σεισμό. Το 550 π.Χ. ο Αναξίμανδρος, ενώ βρισκόταν στη Σπάρτη, ειδοποίησε τους κατοίκους της πόλης για επερχόμενο σεισμό κι αυτοί παρέμειναν όλη τη νύχτα έξω από τα σπίτια τους. Έτσι οι κάτοικοι γλίτωσαν ενώ η πόλη τους καταστράφηκε.
Δυστυχώς όλα τα έργα του έχουν χαθεί. Αλλά πολλοί συγγραφείς (Διογένης Λαέρτιος, Αιλιανός, Ηρόδοτος, Πλίνιος, Αριστοτέλης, Αγαθήμερος, Στράβων, Θεμίστιος, Πλούταρχος, Αέτιος, Σιμπλίκιος, Ερμίας, Αλέξανδρος ο Αφροδισιεύς κ.ά.) είτε κάνουν μνεία των εργασιών του, είτε έχουν διασώσει περιλήψεις ή λίγα αποσπάσματα από τα έργα του.
Στη γενική θεωρία του φυσικού κόσμου ο Αναξίμανδρος, με αφετηριακά δεδομένα τις θεογονικές - σχεδόν ταυτόσημες στην παγκόσμια προεπιστημονική αντίληψη - παραστάσεις βασικά του Χάους και βοηθητικά της Νύκτας, του Αέρα και του Ωκεανού, και σχετικά του νερού (σύμφωνα και με τη διδασκαλία του δάσκαλου του Θαλή), πέτυχε να κατανοήσει την προκοσμική κατάσταση του δομήσιμου υλικού του Κόσμου και να συλλάβει την έννοια της άμορφης και αδιαμόρφωτης μάζας ως αρχής του σύμπαντος. Αυτή την έννοια ίσως ο ίδιος να την ονόμασε με τον όρο «άπειρον», που τον εισήγαγε στη φιλοσοφία, ουσιαστικοποιώντας το ουδέτερο του επιθέτου «άπειρος».
Το άπειρον του Αναξίμανδρου
Ο Σιμπλίκιος, ένας νεοπλατωνιστής φιλόσοφος του 6ου αιώνα μ. Χ., παραθέτει το μοναδικό σωζόμενο απόσπασμα του Αναξίμανδρου στο έργο του Εις Φυσικά. «Ο Αναξίμανδρος είπε ότι αρχή των όντων είναι το άπειρο… από το οποίο έγιναν όλοι οι ουρανοί και οι κόσμοι που υπάρχουν... Και απ’ όπου προέρχεται η γένεση των όντων εκεί ακριβώς συντελείται και η διάλυση τους σύμφωνα με την ανάγκη, γιατί τιμωρούνται και επανορθώνουν αμοιβαία για την αδικία, σύμφωνα με την τάξη του χρόνου»
Δηλαδή το μεγάλο βήμα ή η μεγάλη τομή που έκανε ο Αναξίμανδρος με τη σκέψη του, είναι ότι εισήγαγε πρώτος στην ιστορία της φιλοσοφίας την έννοια του απείρου. Το άπειρον είναι η αρχή του Κόσμου, η αρχή όλων των πραγμάτων, αυτό που είναι πίσω από την απέραντη ποικιλία και τις διαφορετικές τους ιδιότητες.
Το άπειρον το προσδιορίζει ως στοιχείο αγέννητο, άφθαρτο και αθάνατο. Το άπειρο δεν είναι μείγμα των υλικών στοιχείων ούτε άυλη νοητική αρχή: είναι ύλη που περιέχει τα πάντα. Από το άπειρο αποσπώνται οι αντίθετες ύλες "ψυχρόν" και "θερμόν" και από την ανάμιξη τους το νερό. Από το νερό προκύπτουν τα άλλα στοιχεία, η γη , ο αέρας και η φωτιά. Από τον αέρα και τη φωτιά σχηματίζονται τα αστέρια που έχουν την λάμψη της φωτιάς και την ρυθμική κίνηση των ρευμάτων του αέρα.
Έτσι, η αρχική πηγή των όντων κατ' αυτόν είναι το "άπειρον". Το "άπειρον" είναι κάτι το υλικό που κινείται αλλά με τέτοιας φύσεως κίνηση, ώστε να μην υποπίπτει στις αισθήσεις μας. Ένα σύνολο δηλαδή ενεργειακών ιδιοτήτων, ή κάτι σαν την ενέργεια, χωρίς όρια.
Ο Πλούταρχος μας λέει σχετικά: «Λέγει λοιπόν ο Αναξίμανδρος ότι το άπειρο δεν έχει πέρας, ώστε από την γένεση των πραγμάτων τούτο να μη λιγοστεύει»
Ο Διογένης ο Λαέρτιος γράφει: «Αναξίμανδρος, αρχήν τε και στοιχείον είρηκε των όντων το άπειρον πρώτος τούτο τ' όνομα κομίσας της αρχής».
Όπως είδαμε πιο πάνω στους κόλπους της πρώτης αυτής "ουσίας", γεννήθηκαν και διαμορφώθηκαν τα τέσσερα στοιχεία τα οποία στη συνέχεια χωρίσθηκαν απ' αυτή (το άπειρον). Η "γη", το "ύδωρ", ο "αήρ", το "πυρ". Η Φωτιά (το πυρ) έκανε το Νερό (ύδωρ) να εξατμισθεί και δημιούργησε έτσι την Γη (γη). Οι ατμοί του Νερού ανέβηκαν ψηλά, κυκλώνοντας και κλείνοντας τη Φωτιά σε σωλήνες ομίχλης. Το "άπειρον" είναι το σύνολο όλων των "εναντίων", δηλαδή του ψυχρού και του θερμού, του πυκνού και του αραιού.
Κατά τον Αναξίμανδρο η δημιουργία των σωμάτων οφείλεται στην "έκκριση" διαφόρων ποιοτήτων από το αρχικό "άπειρο": Γράφει σχετικά ο Αριστοτέλη στα Φυσικά «Οι δ' εκ του ενός ένούσας τάς έναντιότητας έκκρίνεσθαι, ώσπερ Αναξίμανδρος φησι". Η έκκριση αυτή οφείλεται στην αέναο και κυκλική κίνηση της ύλης του απείρου.
Σχετικά αναφέρει ο Αέτιος: «'Αναξίμανδρος δέ Πραξιάδον Μιλήσιος, φησί τών όντων αρχήν είναι τό άπειρον έκ γαρ τούτου πάντα γίγνεσθαι και εις τούτο πάντα φθείρεσθαι». (Δηλαδή ο Αναξίμανδρος ο γιος του Πραξιάδου από την Μίλητο λέει ότι το άπειρο (ή η ενέργεια όπως είπαμε πιο πάνω) είναι η αρχή των πραγμάτων απ' αυτό γεννιούνται όλα τα όντα και σ' αυτό επιστρέφουν όταν φθείρονται (όταν αποσυντίθενται)).
Ο μεγάλος φιλόσοφος Κικέρων έλεγε: «O Αναξίμανδρος έλεγε ότι το άπειρο της φύσεως είναι η αιτία από την οποία γεννιούνται όλα τα όντα».
Τέλος ο Ερμίας έγραψε: "Ό πολίτης αυτού Αναξίμανδρος του υγρού πρεσβυτέραν αρχήν είναι λέγει την άίδιον κίνησιν και ταύτη τά μεν γεννάσθαι τά δέ φθείρεσθαι». (Δηλαδή ο συμπολίτης του Θαλή Αναξίμανδρος λέει ότι η αέναη κίνηση είναι παλαιότερη αρχή από το υγρό και ότι αυτή παράγει τη γένεση και τη φθορά).
Κατά τον Αναξίμανδρο υπάρχει στον κόσμο ανακύκληση κατά ορισμένους χρόνους της γενέσεως και της φθοράς από κάποια αρχική άφθαρτη ουσία, η οποία λόγω της κινήσεως μετασχηματίζεται σε διάφορα πράγματα. Η φθορά των πραγμάτων είναι ένας απλός μετασχηματισμός αυτών χωρίς απώλεια της αρχικής ουσίας.
Ο Αέτιος έγραψε για τη θεωρία αυτή του Αναξίμανδρου: "Τό γάρ άπειρον ουδέν άλλο ή ύλη έστιν ού δύναται δ' ή ύλη είναι ενέργεια, αν μή τό ποιούν ύποκέηται". (Επειδή το άπειρον (ή η ενέργεια) δεν είναι τίποτ' άλλο παρά ύλη· δεν μπορεί δε η ύλη να είναι ενέργεια αν δεν υπάρχει η δημιουργός αιτία).
Στον Αναξίμανδρο λοιπόν ανήκει η τιμή του να έχει πρώτος αυτός την ιδέα της μετατροπής της μάζας σε ενέργεια και αντίστροφα (αρχή που διατυπώθηκε αρκετούς αιώνες μετά, από τον Αλβέρτο Αϊνστάιν και που εκφράζεται από τον τύπο E = mc2 )
Ο Αναξίμανδρος θεώρησε τη μάζα του απείρου «αθάνατον» και «ανώλεθρον». Μεταβιβάζοντας αυτά τα γνωρίσματα από τα πρόσωπα των θεών στην κοσμολογική αρχή, πέτυχε να κατακτήσει, σαν έννοια, την αφθαρσία της ύλης.
Κοσμολογία και Αστρονομία του Αναξίμανδρου
Οι επιστήμονες παλιά πίστευαν ότι η γη ήταν ακίνητη, όμως αργότερα η αρχή αυτή ανατράπηκε και υποστηρίχθηκε ότι η γη κινείται γύρω από τον ήλιο. Γι αυτό και η ιστορία των επιστημών δεν είναι παρά η ιστορία αλλεπάλληλων διαψεύσεων αρχών και νόμων που κάποτε, πριν ν' ανατραπούν, οι άνθρωποι πίστευαν ότι ίσχυαν.
Ο δογματισμός, η αντίληψη ότι οι επιστημονικές αρχές είναι απόλυτα και ακατάλυτα αληθείς, δεν έχει θέση στον χώρο της επιστήμης. Αυτή την δημοκρατική στάση απέναντι στην γνώση φαίνεται να την δίδαξε πρώτος ο πρώτος φιλόσοφος, ο Θαλής. Συγκεκριμένα, οι γνώμες του Θαλή, που ήταν ένας από τους επτά σοφούς της αρχαιότητας, είχαν ένα ιδιαίτερο βάρος, και έτσι δύσκολα οι απόψεις του μπορούσαν ν' αμφισβητηθούν.
Κι όμως. ένας μαθητής του. ο Αναξίμανδρος, μόλις επτά χρόνια νεότερος του, τόλμησε να τις αμφισβητήσει. Κανονικά, αν ο Θαλής θεωρούσε ότι ήταν ανεπίτρεπτο ν" αμφισβητηθούν οι θέσεις του. θα έπρεπε ν' αντιδράσει έτσι. ώστε ο ασεβής, που θ' αποτολμούσε κάτι τέτοιο, να τιμωρηθεί. Στην ιστορία, όμως. δεν αναφέρεται πουθενά ότι ο Αναξίμανδρος υπέστη κάποια τιμωρία ή ότι εξορίστηκε, επειδή αμφισβήτησε τις θέσεις του δασκάλου του.
Ο Θαλής πίστευε ότι η αρχή του Κόσμου είναι το νερό και ότι η γη δεν πέφτει, γιατί επιπλέει πάνω στο νερό.  Ο Αναξίμανδρος όμως διαφώνησε μαζί του — ελεύθερα.
Συγκεκριμένα, ως προς την εξήγηση του Θαλή. ότι η γη δεν πέφτει επειδή στηρίζεται στο νερό. ο Αναξίμανδρος έθεσε το εύλογο ερώτημα «και το νερό γιατί δεν πέφτει;». Σύμφωνα με το επιχείρημα του Θαλή, οφείλομε να υποθέσουμε κάτι άλλο πάνω στο οποίο θα πρέπει να στηρίζεται το νερό για να μην πέφτει. Και ούτω καθεξής επ" άπειρον. Η άποψη του Αναξίμανδρου είναι ότι η γη δεν πέφτει, επειδή ασκούνται, πάνω της αντίρροπες μεταξύ τους δυνάμεις, που την κάνουν να ισορροπεί. Μια εντυπωσιακή, όσο και ευφυής πρόταση, πράγματι!

Αλλά και ως προς την άλλη την βασική, θέση του Θαλή, ότι δηλαδή, η αρχή του Κόσμου είναι το νερό, ο Αναξίμανδρος υπήρξε επικριτικός. Την διαφωνία του, εν προκειμένω, ο Αναξίμανδρος την στήριξε πάνω στην ιδέα της δικαιοσύνης, η οποία διαδραμάτισε έναν άκρως σημαντικό ρόλο στην αρχαία ελληνική θρησκεία και πολιτισμική, γενικότερα, παράδοση.
Συγκεκριμένα, ο Αναξίμανδρος υπέθεσε ότι τα τέσσαρα στοιχεία — το νερό, η γη, ο αέρας και η φωτιά —. από τα οποία σύμφωνα με την αντίληψη των αρχαίων Ελλήνων, αποτελούνται τα πράγματα, βρίσκονται σε αντίθεση μεταξύ τους. εξαιτίας της διαφορετικής μεταξύ των υφής· ο αέρας είναι ψυχρός, η φωτιά θερμή, η γη ξηρή. το νερό υγρό. Ως εκ της ανομοιογενούς σύστασης τους λοιπόν, προσπαθούν αδιαλείπτως το ένα στοιχείο της φύσης να επικρατήσει πάνω στ' άλλα συστατικά και να τ' απορροφήσει. Υπάρχει, όμως. ένα είδος αναγκαιότητας ή φυσικού νόμου, που συνεχώς αποκαθιστά την ισορροπία μεταξύ τους. μια σχέση δικαιοσύνης, που θα πρέπει να συντηρείται, ώστε να μην μπορεί να υπερισχύσει και να επιβληθεί το ένα στοιχείο πάνω στ' άλλα τρία συστατικά της φύσης. Γιατί, αν συνέβαινε αυτό —αν όπως διετείνετο ο Θαλής, το νερό ξεχώριζε και, διασαλεύοντας την ισχύουσα σχέση δικαιοσύνης μεταξύ των τεσσάρων στοιχείων της φύσης, υπερίσχυε της γης, της φωτιάς και του αέρα—, τότε το ισχυρό αυτό στοιχείο θα είχε απορροφήσει τ' άλλα τρία συστατικά και ο κόσμος δεν θα υφίστατο όπως υπάρχει τώρα. Η αντίληψη λοιπόν του Θαλή ότι το νερό είναι η αρχή του κόσμου δεν συνιστά μιαν εξήγηση για την δημιουργία του κόσμου, αλλά, απεναντίας, αποτελεί ουσιαστικά την ληξιαρχική πράξη της δημιουργίας του σύμπαντος.
Γι' αυτό, ο Αναξίμανδρος, προκειμένου να εξηγήσει την αρχή του κόσμου. την αναζήτησε σε κάτι που βρίσκεται έξω από τα τέσσαρα στοιχεία της φύσης. Υπέθεσε ότι το πρωταρχικό αυτό στοιχείο, που το ονόμασε «άπειρο», είναι ουδέτερο στον συμπαντικό αγώνα, που τα τέσσαρα στοιχεία της φύσης διεξάγουν. Το άπειρο, που είναι αιώνιο και άχρονο, μεταμορφώνεται στα τέσσαρα στοιχεία της φύσης, τα οποία, αλληλοεισδυόμενα. μεταβάλλονται στα γνωστά μας όντα του κόσμου, για να επιστρέψουν, φθειρόμενα, σ' εκείνο από το οποίο αρχικά προήλθαν —κατά το πρέπον. O Αναξίμανδρος ήταν ένας άνθρωπος γεμάτος επιστημονική, όπως θα λέγαμε σήμερα, περιέργεια.
Η εικόνα που έχει ο Αναξίμανδρος για τον κόσμο είναι βασισμένη σε μαθηματικές έννοιες. Ο κόσμος ως Όλον έχει μορφή σφαίρας και στο κέντρο του είναι τοποθετημένη η γη, που έχει μορφή κυλίνδρου και το πλάτος της είναι τριπλάσιο από το βάθος της.
Η γη αιωρείται στο σύμπαν και δεν μεταβάλλει ποτέ τη θέση της - ούτε είναι ριζωμένη σε ένα στέρεο υπόβαθρο, όπως λέει η μυθική κοσμολογία. Εφόσον η γη είναι τοποθετημένη στο κέντρο, έχει συμμετρική απόσταση από όλα στη σφαίρα του σύμπαντος. Ενώ η γη αιωρείται, ο ήλιος, η σελήνη και τα άστρα κινούνται κυκλικά. 
Για τη γένεση του Κόσμου ο Αναξίμανδρος δίδασκε ότι αυτή άρχισε από την αδιαμόρφωτη μάζα του «άπειρου», όταν με έκκριση ξεχώρισε το «γόνιμον», δηλαδή το σπέρμα του θερμού και του ψυχρού, τα οποία πριν από το Δημόκριτο, τα εννοούσαν γενικά ως ουσίες και όχι ως ποιότητες. Έτσι, με πυρήνα το ψυχρό, που αποτέλεσε τη μάζα της Γης, διαμορφώθηκε «ώς τω δένδρω φλοιόν», μία σφαίρα από τη μάζα του θερμού, που εξερράγη και τα κομμάτια της περικλείστηκαν μέσα σε μικρότερες σφαίρες και αποτέλεσαν τα ουράνια σώματα.

Ἀναξίμανδρου: Γ ῆ ς κ α ὶ θ α λ ά σ σ η ς π ε ρ ί μ ε τ ρ ο ν
Σύμφωνα με την υπόθεση του αυτή, ο Αναξίμανδρος θεωρούσε τα ουράνια σώματα πύρινα, με σχήμα τροχού και με περίβλημα μια αέρινη σφαίρα με στόμια, τα οποία επιτρέπουν να γίνεται ορατό το πύρινο εσωτερικό τους και που όταν φράζουν, γίνονται αιτία για τις εκλείψεις. Με βάση κάποιο περσικό πρότυπο, ο Αναξίμανδρος πίστευε ότι από τη Γη απέχει πιο πολύ ο Ήλιος, πιο λίγο η Σελήνη και ακόμη πιο λίγο οι πλανήτες και οι απλανείς.
Με μέτρο τη Γη, που κατά τον Αναξίμανδρο πλησιάζει το ελλειπτικό σχήμα, αφού νοείται σαν σπόνδυλος από κίονα, με ύψος 1/3 του πλάτους της, ο Ήλιος έχει περιφέρεια 27 και η Σελήνη 18 φορές μεγαλύτερη από την περιφέρεια της Γης. Οι μαρτυρίες για τέτοιες μετρήσεις, μολονότι έρχονται σε αντίθεση με τις απόψεις που επικρατούσαν γενικά στην πρώιμη ιωνική φυσική για τα ουράνια σώματα, δεν αποκλείεται να είναι αυθεντικές, γιατί οι αναφερόμενες μετρήσεις δίνουν τιμές που έχουν όλες συντελεστή τον ιερό αριθμό 3, ο οποίος ήταν πρότυπο για τις ημερολογιακές, τις λατρευτικές και τις κοινωνικές δομές ως την εποχή του Αναξίμανδρου.
Αλλά για τη Γη ο Αναξίμανδρος δίδασκε ότι μένει μετέωρη, επειδή απέχει το ίδιο ακριβώς από όλα τα σημεία του σύμπαντος, ότι κάποτε ήταν σκεπασμένη ολόκληρη από το υγρό στοιχείο, ότι η θάλασσα είναι υπόλειμμα του αρχικού υγρού και ότι με τις εξατμίσεις μπορεί να γίνει κάποτε ολόκληρη στεριά.
Η βιολογία του Αναξίμανδρου
Ο Αναξίμανδρος πέρα από τις ικανότητες του στην αστρονομία είναι και ο πρώτος βιολόγος. Πρώτος εισήγαγε στην ιστορία τη θεωρία περί της γενέσεως των οργανικών όντων. Οι πρώτοι οργανισμοί γεννήθηκαν μέσα στο υγρό στοιχείο, όταν αυτό εξ αιτίας της ηλιακής θερμότητας εξατμίσθηκε. Αρχικά τα πρώτα ζώα ήταν περιτυλιγμένα μέσα σε ένα αγκαθωτό φλοιό. Έπειτα βγήκαν από το υγρό στοιχείο στην ξηρά και αφού έσπασαν τον αγκαθωτό φλοιό, άρχισαν να προσαρμόζονται στο καινούργιο περιβάλλον. Ο άνθρωπος προήλθε από το ψάρι και μόνο όταν ήταν σε θέση να επιβιώσει βγήκε στη στεριά. Ο Αναξίμανδρος είναι, από όσα ξέρουμε, ο πρώτος που προσπάθησε να εξηγήσει την προέλευση του ανθρώπου. Η θεωρία της εξελίξεως του Δαρβίνου, είναι φανερό, πως βρίσκει σπερματικά την αρχή της στην παραπάνω θεωρία του Αναξίμανδρου.
Από θερμοκρασιακές μεταπτώσεις πάνω στην επιφάνεια της Γης θα πρέπει κατά κάποιο τρόπο να αιτιολογούσε ο Αναξίμανδρος και την εμφάνιση της ζωής, αφού δίδασκε ότι «τά ζώα γίνεσθαι εξ ύγρού έξατμιζομένου ύπό του ήλιου», ότι τα πρώτα ζώα είχαν γεννηθεί μέσα στο υγρό στοιχείο, ότι ήταν κλεισμένα μέσα σε «φλοιούς» αγκαθωτούς και ότι σε προχωρημένη ηλικία ξεραίνονταν, έσκαζε ο φλοιός τους και σε λίγο πέθαιναν.
Συμπερασματικά κατά τον Αναξίμανδρο τα πρώτα ζωικά όντα γεννήθηκαν στο νερό, όπως πιστεύουν και σήμερα οι βιολόγοι για τα πρώτα έμβια όντα. 
Όσο για την καταγωγή του ανθρώπου ο Αναξίμανδρος φανερώνεται πρόδρομος του Δαρβίνου: Ξεκινώντας από τη διαπίστωση ότι ο άνθρωπος είναι το μόνο ίσως ζώο, που δεν έχει αυτάρκεια με τη γέννηση του, αλλά χρειάζεται για πολύ καιρό τις μητρικές φροντίδες, σκέφτηκε ότι, αν ο άνθρωπος ήταν ανάμεσα στα πρώτα ζώα της Γης, θα μπορούσε πολύ εύκολα να εξαφανιστεί έτσι υπέθεσε ότι ο άνθρωπος θα πρέπει να βρίσκεται στο τέρμα κάποιας εξελικτικής πορείας και να έχει προέλθει «έξ άλλοειδών ζώων». Ας σημειωθεί ότι στην Ελλάδα είχε διατυπωθεί και πριν από τον Αναξίμανδρο σκέψη για την καταγωγή του ανθρώπου από άλλα ζώα αλλά μόνο σε μύθους.
Τέλος στον Αναξίμανδρο αποδίδονται τα παρακάτω λόγια:

"και η μήτρα από την οποία γεννήθηκαν τα πράγματα είναι η ίδια με αυτή στην οποία αποσυντίθενται όπως είναι αναγκαίο να γίνει, γιατί τιμωρούνται κι επανορθώνουν αμοιβαία για την αδικία, σύμφωνα με την τάξη του χρόνου". (Σιμπλίκιος, εις Φυσικά 24,13).

Η φράση αυτή του Αναξίμανδρου δείχνει ότι τα αντίθετα μέσω της διαδοχικής υπεροχής του ενός πάνω στο άλλο αποτελούν τους κινητήριους πόλους της εξέλιξης και της αλλαγής. Η "τάξη του χρόνου" υποδηλώνει έναν νόμο που έχει καθολική ισχύ και που ελέγχει τις προθεσμίες και την "πληρωμή των χρεών" που έχουν προκληθεί από "αδικίες".

Αυτή η αρχή, ενώ δεν παύει να έχει καθολική ισχύ, μπορεί μα αποδειχτεί ότι ισχύει και στις ισορροπίες των οικοσυστημάτων. Στα οικοσυστήματα δεν υπάρχουν μονόπλευρες και μονοπολικές διεργασίες. Όλα βρίσκονται σε μία κατάσταση δυναμικής ισορροπίας. Η καταστροφή, η αποδόμηση και η δημιουργία, η αναδόμηση είναι συνεχείς και εναλλασσόμενες διαδικασίες. Η γέννηση των νέων οργανισμών ισχύει μόνο αν υπάρχει ο θάνατος των γερασμένων μορφών, διότι το υλικό της σύνθεσης των νέων όντων προέρχεται από το ίδιο υλικό στο οποίο αποσυντίθενται τα όντα, ή όπως έλεγε ο Αναξίμανδρος "η μήτρα από την οποία γεννήθηκαν τα πράγματα είναι η ίδια με αυτή στην οποία αποσυντίθενται".

Αυτή την κατάσταση δυναμικής ισορροπίας που, την μεγάλη της σημασία, την αντιλήφθηκε η επιστήμη της Οικολογίας στα τέλη του αιώνα μας υπόκειται, για τον Αναξίμανδρο σε μία "τάξη του χρόνου", δηλαδή υπόκειται σε χρονικές περιόδους. Αυτή η παρατήρηση του Αναξίμανδρου απαντά και στους σημερινούς, παρατηρούμενους βιόκυκλους και βιορυθμούς των οικοσυστημάτων. Όπως έχει π.χ. παρατηρηθεί ότι σε κάθε ανοιχτό βιολογικό σύστημα υπάρχουν περίοδοι στην αύξηση και στην μείωση των πληθυσμών των ειδών που, αυτό περιέχει.
Συμπέρασμα
Η σημασία και η επίδραση του έργου του Αναξίμανδρου υπήρξε προσδιοριστική για τη διαμόρφωση ολόκληρης της προσωκρατικής σκέψης και όχι μόνο της φιλοσοφικής. H αποθεοποίηση των φυσικών φαινομένων από τον Αναξίμανδρο ήταν τόσο ριζική, που ακόμη και επαναστατικοί επικριτές της κατεστημένης λατρείας, όπως ο Ξενοφάνης και ο Ηράκλειτος, δεν τόλμησαν να την ακολουθήσουν σε όλα τα σημεία. Ειδικότερα, ο Αναξίμανδρος με το χάρτη της υδρογείου έδωσε στο φιλόσοφο Φερεκύδη το Σύριο την ιδέα του πέπλου της Χθονίης που επάνω του έχει ζωγραφισμένες τις στεριές και τις θάλασσες.
Με τις έννοιες του απείρου, του κύκλου, της σφαίρας και με τις επιδόσεις του στην αστρονομία γενικά ώθησε τους πυθαγορείους και τους ελεάτες στην κοσμολογία και την οντολογία. Εξάλλου με την έννοια της αδιαμόρφωτης μάζας του απείρου, από όπου ξεχωρίζονται με έκκριση οι φυσικές ουσίες, επηρέασε τον Αναξαγόρα στη θεωρία του για την ύλη, και συγκεκριμένα στην άποψη του τελευταίου για το «ομού πάντα χρήματα», από όπου με έκκριση ξεχωρίζονται επίσης τα «ομοιομερή» σώματα. Τέλος, με τη θεωρία του για την καταγωγή του ανθρώπου «εξ άλλοειδών ζώων» επηρέασε τον Εμπεδοκλή στην ανθρωπογονία του, σύμφωνα με την οποία η μορφή του ανθρώπου συντελέστηκε ύστερα από πλήθος εξελικτικές φάσεις και μέσα από πολύπλοκες τερατογονικές διασταυρώσεις.
Ο Αναξίμανδρος εκτός της αδιαμφισβήτητης επιστημονικής του αξίας, επέδειξε υποδειγματικό θάρρος αμφισβητώντας ευθέως τα επιστημονικά πορίσματα της εποχής του, καθώς και τις αντιλήψεις της τότε πνευματικής ηγεσίας. Είναι οπότε αξιέπαινος τόσο ο ίδιος για την αξιόλογη στάση ζωής του, όσο και το πνευματικώς ελεύθερο κλίμα της εποχής που παραχωρούσε αφειδώς πεδία ανάπτυξης των υγιών, τεκμηριωμένων θεωριών, έστω κι αν αυτές έρχονταν σε κατά μέτωπο σύγκρουση με τα ως τότε καθιερωμένα.
Βέβαια τα ελάχιστα που μας έχουν απομείνει από την σκέψη του Αναξίμανδρου δεν μας επιτρέπουν να γνωρίζουμε με τρόπο βέβαιο κι αντικειμενικό τι θέλησε πραγματικά να πει. Το γεγονός όμως και μόνο πως ο λόγος αυτός έφθασε ως εμάς δια μέσου των αιώνων είναι ίσως ήδη ένα σημάδι πως δεν έχει ακόμα πάψει να μιλά στους ανθρώπους.
Πηγές: Οι πέντε εποχές της Φιλοσοφίας (Πελεγρίνης), Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό (Ρούσσος), Αρχαίοι Φυσικοί Φιλόσοφοι (Σπανδάγος), Eλληνική και Αγγλική Wikipedia


Η θεωρία του Αέναου Σύμπαντος, των Paul Steinhardt και Neil Turok, προτείνει μια επαναστατική κοσμολογία: διαφορετική από αυτή της Μεγάλης Έκρηξης. Αυτό που μέχρι τώρα θεωρούσαμε ως «στιγμή της δημιουργίας», ήταν απλώς ένα επεισόδιο ενός άπειρου κύκλου τιτάνιων συγκρούσεων ανάμεσα στην τετραδιάστατη βράνη του δικού μας σύμπαντος και σε μια παράλληλη βράνη. Στο μοντέλο αυτό η Μεγάλη Έκρηξη δεν ήταν η αρχή του χρόνου, αλλά μια γέφυρα από ένα παρελθόν γεμάτο ατελείωτα επαναλαμβανόμενους κύκλους εξέλιξης, κάθε ένας από τους οποίους συνοδευόταν από τη δημιουργία νέας ύλης και το σχηματισμό νέων γαλαξιών, αστέρων και πλανητών.
Η θεωρία των Paul Steinhardt και Neil Turok ονομάζεται "Εκπυρωτικό Σύμπαν" και αναδύεται μέσα από τα ευρήματα της σκοτεινής ύλης, της σκοτεινής ενέργειας, ενώ συνδυάζει τη Θεωρία Μ των Χορδών και την κβαντική κοσμολογία, σε μια νέα ερμηνεία της Μεγάλης Έκρηξης. Το Εκπυρωτικό Σύμπαν είναι ο αντίλογος στο κυρίαρχο «πληθωριστικό μοντέλο». Αντί για μια πρωταρχική στιγμή δημιουργίας προτείνει άπειρες κι αλλεπάλληλες στιγμές, μια κυκλικότητα δημιουργίας η οποία προκύπτει από τη σύγκρουση δύο τετραδιάστατων βρανών, που πάλλονται μέσα σε μια πρόσθετη τέταρτη χωρική διάσταση.
Η θεωρία του Αναξίμανδρου λοιπόν ταιριάζει με το Αέναο Σύμπαν του Neil Turok, Οι Προσωκρατικοί Φιλόσοφοι (Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης ), Φιλοσοφικό Λεξικό (Βλάση Ρασσιά).

.
Τα συγγράματα του Αναξαγόρα συγκαταλέγοντε σε αυτά όπου χάθηκαν με την πυρκαία της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας. Η Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας ήταν η ιστορία της γνώσης, κάϋκε διά να επαναληφθεί και επαναγραφεί η Ιστορία. Σ’ αυτήν υπήρχαν αναφορές διά την υπέρλαμπρη Ιστορία του ανθρώπου πριν την Ιστορία. Η Ιστορία της Προϊστορίας ήταν λαμπρότερη από την ιστορία της Ιστορίας και βασίζεται επί της ιστορίας της Προϊστορίας. 
.
Αποσαφηνίζεται ότι η βασική και σύγχρονη εβραϊκή αντίληψη θρησκείας αλλά και η κομμουνιστική υλοκεντρική κοσμοθεωρία και κοσμολογία είναι μερίδια της γενικότερης θεωρητικής αντίληψης του Αναξίμανδρου, επηρεασμένη από τον διδάσκαλον του Θαλήν, από τον ίδιον του τον εαυτόν και από άλλους ενδεχομένους ανθρώπους, θρύλους, μύθους και παραδόσεις, και συνάμα από εφ’ χρονούς (σύγχρονους του ήτοι ανθρώπους της εποχής του), αφού ήταν ως προς την προσωπική του άντληση της γνώσης, άνθρωπος αγωνιστής!
.
Ο πρώτος άνθρωπος όπου όρισε το άπειρον, αλλά δεν του προσδιόρισε άϋλη υπόσταση μαζί με την υλική, κατά την άποψη μου, επειδή δεν είχε καταλάβει τι ήταν το άϋλον. Ίσως και να το έκανε αργότερα αλλά τα συγγράμματα του δεν σώθηκαν και αποσιωποιήθηκαν. 
.
Την Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας, οι μεν χρεώνουν σε μία χριστιανική αίρεση με στίγματα πολυθρησκείας ή ιδιαιτεροτήτων του Ιουδαϊσμού και οι δε σε Ιουδαίους όπου καταδίωκαν τους Χριστιανούς και αφού έκλεψαν με συνεργεία των εξαγορασμέων φυλάκων τα συγγράμματα. Ακολούθως έκαψαν την Βιβλιοθήκη, αφήνοντας ενδεχομένως και αποκαϋδια χαρτιού, ώστε να προσημαίνουν τον υπαινιγμόν ότι κάϋκαν τα βιβλία της Βιβλιοθήκης και συνάμα διέδωσαν ότι τα έκαψαν οι Χριστιανοί. Εξού και σφαγιάστηκαν πολλοί Χριστιανοί και Έλληνες τότε. Όπως και να έγινε, πέραν της εξακρίβωσης της αλήθειας, συγχωρεμένοι να είναι όλοι, δεν έχουμε σκοπόν να στήσουμε δικαστήριον, ουδείς αναμάρτητος!
.
Τα Μυστικά Κλειδιά της Θεωρίας των Προσωποκρατικών και η Θεωρία των Πάντων
.
Ο Αναξίμανδρος είναι ο πρώτος όπου επίσημα αναφέρεται ως λεχθών την λέξη, έννοια και ουσία άπειρον. Κατά την εκτίμηση μου η λέξη είναι σύνθετη από το άλφα στερητικόν και πείρα. Δηλώνει την ουσία εκείνη όπου δεν δυνόμαστε κανείς παρά μόνον το ίδιον να έχει πείραν περί του ιδίου τού, του εαυτού. Κατά συνέπεια, υπαινίσσεται άμεσα και έμμεσα το ίδιον το ανυπέρβλητον θείον, αν και ο ίδιος ο Αναξίμανδρος, βάσει των όσων στοιχείων μας περισώθηκαν, θεωρούσε το άπειρον υλικόν και δεν πίστευε σε θείον ή θεωρούσε το θείον υλικογενές, την ίδια τη υλική μήτρα της ύλης. 
.
Όπως ο Ηράκλειστος έλεγε τα πάντα ρεί. Ο Αναξίμανδρος ως να μας έλεγε τα πάντα υλεί. Εάν αναλύσουμε όμως την σύνθεση της λέξεως υλεί, είναι σύνθετη από τα υλ+ει. Η λέξη υλ προσημαίνει «το ηλ = φως όπου προσλαμβάνεται = λαμβάνεται από τον ηλ = ήλιον = ηλ+ιός = ηλ+ακτινοβολία του ηλ». Να διατί η λέξη ήλιος εις την αρχαιότητα σημαίνει έως/εφέως = φέως = φώς, θεός και λευκόν. Λέγεται και ελ, αλ, ειλ = ειλί+κρίνεια, υλ = υλ+άτης κ.α.. Ο θεός του ήλιου ή ο Ήλιος θεός είναι ο Απόλλων. Ο ναός του Απόλλων Υλάτη ο Κούρος, εις το Κούρειον της Λεμεσσού, μας τεκμηριώνει του λόγου το αληθές. Ήταν ο ναός του θεραπευτή Απόλλων = Υλάτη εκ της οποίας λέξεως προέκυψε η λέξη χυλάτης = χύλερ ή χύλλερ = χ+υλάτης (όπως χ+ιστορία = χιστορία) = hiller = θεραπευτής αγγλιστί. Εις την Αγία Νάπα της Κύπρου, ακόμη και εφημερών, έστω και ολιγότερον εν συγκρίσει με κάποιες δεκαετίες πρίν, όταν κάτι άγνωστον και απροσδιόριστον συμβαίνει περί οιουνδήποτε θέματος, αλλά το αντιλαμβανόμαστε, λέμε: «κάτι υλεί/κάτι τις υλεί = κάτι τις συμβαίνει (και δεν έχουμε επίγνωση ακόμη)». Η φράση αυτή είναι αρχαία και ως γνωστόν η Κύπρος είναι μικρασσιάτικη νήσος με αναπόσπαστη συνέχεια παραδόσεως, ούτως ώστε ό,τι συνέμβαινε εις την Μίλητο να μανθαίνεται εις την Κύπρον και το αντίστροφον, ως αμφίδρομη ιδιοπαράδωτη (ίδιας κουλτούρας) αλληλοσυσσχέτιση. 
.
Τα πάντα υλεί σημαίνει τα πάντα είναι ύλη. Από την θεωρία αυτή του Αναξίμανδρου, του Επίκουρου και άλλων υλοκεντρικών Ελλήνων, υιοθέτησαν χωρίς να το ομολογήσουν τις αθεϊστικές θρησκείες τους, δόγματα τους, θεωρίες και κόμματα τους, οι σύγχρονοι άνθρωποι, συμπεριλαμβανομένων των Μαρξ, Έγκελ και άλλων γνωστών, άγνωστων και κρυπτών αθεϊστών ή υλοκεντρικών. Η ασάφεια όλων των θρησκειών, υπαινίσσεται πότε θεληματικώς και πότε αθεληματικώς την υλοκεντρική κατάσταση των θεών. Κάποιες θρησκείες το αντιλαμβάνοντε και το προσδιορίζουν, ενώ συνάμα το αφήνουν ασαφές ούτως ώστε να μην αντιδράσουν οι πιστοί όπου δεν το πιστεύουν ωσαύτως ακριβώς. Ενώ και οι θρησκείες με αϋλοκεντρική κατάσταση θεών ή Θεού, πάλαι αφήνουν απροσδιόριστη την απορία αν η θεία ουσία είναι υλοκεντρική ή αϋλοκεντρική, πρώτον διά να μην προξενήσουν αντιδράσεις αναμεσίς των πιστών και δεύτερον, επειδή κανείς δεν γνωρίζει με ακρίβεια τι εστίν άϋλον! Πολλοί θεωρούν άϋλον την ενέργεια, ενώ η ενέργεια είναι το έναν από τα δύο γενικομορφοκρατικά είδη της ύλης, ήτοι μάζα και ενέργεια (είναι το άϋλον η ενέργεια και το υλικόν η μάζα ή, η ύλη είναι μαζί η μάζα και η ενέργεια και η αϋλία κάτι άλλον, ιδού έναν μέγιστον λεπτεπίλεπτον ερώτημα, αν και η αλήθεια κατά την γνώμη είναι πως η πιο λεπτεπίλπετη ενέργεια είναι η αϋλία, μία απείρως λεπτεπίλεπτη ενέργεια όμως ήτοι Τω Αγίω Πνεύματι). Οι Χριστιανοί και οι Μωαμεθανοί δεν απαλλάσσοντε πλήρως την ανάγκη υλικοκατάστασης, μετά θάνατον, αφού υπάρχει Παράδεισος και Κόλλαση όπου το σώμα αγαλλιάζει ή βασανίζεται. Οι Χριστιανοί πιστεύουν σ’ ανάσταση ενός αυροειδές σώματος, όπου θυμίζει λεπτεπίλεπτη ενέργεια και δεν υπάρχει τίποτε κακόν σ’ αυτόν. Οι δε Μωαμεθανοί σε απόλαυση παρθένων κούρισσων (κοριτσιών). Τέτοιες ομοιότητες συναντάμε σε παραδόσεις άλλων θρησκειών. Ο Άδης και τα Ηλύσια Πεδία των Ελλήνων είναι η Κόλλαση και ο Παράδεισος ή έστω κάτι παρόμοιον, αφού ο Άδης διά τους Χριστιανούς είναι ένα σκαλοπάτι πριν τον Τάρταρον ήτοι την βαθειά Κόλλαση με τον ίδιον τον Τάρταρον και την Άβυσσον την βαθύτερη κατάσταση κολλασμού, ήτοι τον πυθμένα του Τάρταρου. Όλα αυτά αναγάγουν σε βαθμίδες βαρύτητος, αφού όσον κατεβαίνουμε εις τα απύθμενα βάθη της κωφής/ή εσωτερικής γής ή οποιουδήποτε αστρικού σώματος η βαρύτητα είναι ισχυρότερη. 
.
«Ο Αναξίμανδρος είπε ότι αρχή των όντων είναι το άπειρο… από το οποίο έγιναν όλοι οι ουρανοί και οι κόσμοι που υπάρχουν... Και απ’ όπου προέρχεται η γένεση των όντων εκεί ακριβώς συντελείται και η διάλυση τους σύμφωνα με την ανάγκη, γιατί τιμωρούνται και επανορθώνουν αμοιβαία για την αδικία, σύμφωνα με την τάξη του χρόνου».
.
Ο Αναξίμανδρος χωρίς να το καταλάβει όπως και ο Βλάσης Ρασσιάς, υποστηρίζουν την παράδοση του Χριστιανισμού! Ίσως ο Αναξίμανδρος, εάν είχαμε ολοκληρωμένη εικόνα της συγκλίνουσας πανθεωρίας του από τις θεωρίες του, να πίστευε εν τέλει σ’ άυλον και σε κοσμοδικαστική και κοσμοδικαιοκρατική ιεραρχία του απείρου, ήτοι σε απειροδικαιοσύνη και απειροδικαστικότητα. Η αδικία όπως αναφέρεται ανωτέρω εις τους λόγους του Αναξίμανδρου, θυμίζει προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης και Χριστιανισμό! Ενώ η Γένεσις της Παλαιάς Διαθήκης υπαινίσσεται σαφέστατα την κοσμοθεωρία του Αναξίμανδρου, αφού «γή ει και εις γην απελεύσει (Ψαλμός 24,1)  το όν!» και άλλα όπου θα εξηγήσουμε σε άλλο κείμενο. Να πως προσγεφυρώνοντε τα αγεφύρωτα και συνέρχοντε τα δήθεν απροσυνέρχοντα! 
.
Ουσιαστικά ο Αναξίμανδρος, με την λέξη άπειρον, εύρηκε, δηλαδή ανακάλυψε, ενώ υπήρχε, το πλέον τιμητικόν όνομα Του Θεού, όχι: «είμαι αυτός όπου είμαι», όπου είναι ισάξιοας τιμής εκ Στόματος Θεού, αλλά εν Αγίω Πνεύματι εκ στόματος φίλου της σοφίας ανθρώπου (φιλοσόφου) «άπειρον ή άπειρος ή είμαι ο άπειρος = είμαι αυτός όπου δεν δύνασαι να έχεις πείρα περί εμού». 
.
Φαίνεται ότι ο Αναξίμανδρος, αδυνάτισε να προσδιορίσει Τον Θεόν εκτός ύλης. Εξού και η ομοιότητα μυστικά και φανερά Του Θεού με τις δυνάμεις της φύσης εις τους Ιουδαίους, ενώ εις τους Χριστιανούς και τους Μωαμεθανούς είναι κάτι υπεράνω. Εις τους Χριστιανούς είναι Ο πανταχού Παρών και τα πάντα Πληρών, αλλά να τους ειπείς ότι προσημαίνει ότι ευρίσκεται και εντός των ακαθαρσιών, δεν θα το δεχθούν, ένεκα προσκόλλησης του νου τους εις το προπατωρικό αμάρτημα. Η ύλη δεν είναι ακάθαρτη αλλά η πρόθεση του όντος ακάθαρτη αν έχει κακό σκοπό. Ο αγαθός Αδάμ+αντος δεν ένοιωθε αιδώ/εντροπή εντός του Παραδείσου, παρά μόνον όταν άλλαξε η πρόθεση του και διαφοροποιήθηκε (αιρετοποιήθηκε) εξ’ εκείνης Του Θεού. Το αθώο παιδί δεν βλέπει κατ’ εξαίρεση τα κόπρανα επειδή δεν εξεχωρίζει καλόν ή κακόν, αν και το κόπρανον ή το δηλητήριον είναι κακόν δεν το βλέπει ως κακόν, επειδή αυτά δεν είναι κακά πράγματα ως προς την πρόθεση ως υλικά αγαθά αλλά βλαπτικά ως προς την αντίδραση με το σώμα μας ή κάτι άλλον. Η πρώτη αλλαγή και μετεξέλιξη της εξαιρετικοποιήσεως της ελεύθερης γνώμης, είναι η ανυπακοή η οποία οδηγεί εις την πραγμάτωση της εξαιρετικής ή και εξαιρετικοποιημένης γνώμης, και είτε αυτή γίνει εν πράξει είτε εν διανοία, το ίδιον είναι, διότι ουσιαστική αίρεση είναι η πρόθεση. Αλλάσσοντας την πρόθεση καταργείς την υπακοή εις την προγενέστερη πρόθεση καλή ή κακή, ουδέτερη ή ανάμεικτη, βάσει του Νόμου της Τετραπιθανότητος, και προχωρείς εις την καινούργια. Πολλάκις η αναθεώρηση της πρόθεσης είναι θέμα τακτικής ή ελάχιστης σημασίας ή στρατηγικής ακολουθίας, ή σειράς και δεν αλλάζει την ουσία της πρωταρχικής ή και προγενεστέρας πρόθεσης. 
.
Έναν μωρόν δεν αισθάνεται την ακαθαρσία, ένας ενήλικας την αντιλαμβάνεται, την καθορίζει, διότι γνωρίζει και η γνώση είναι ορισμός καλού και πονηρού ή και αγαθού και κακού όπως έλεγαν οι Έλληνες. αγιάζεις όταν γίνεσαι παιδί έλεγε ο Χριστός, δηλαδή όταν έρχεσαι σε κατάσταση μη διαχωρισμού και μη αντίληψης του κακού από το αγαθόν και αν δεν τα αναγνωρίζεις, δεν θα είσαι επιτήδειος του κακού, αλλά εκ του γεγονός αγαθός, διότι η ίδια η άγνοια είναι αγαθότης, εξού και η Τρισυπόσταση Γλώσσα Του Θεού, όρισε ακτίστως την ίδια ρίζα διά τις λέξεις άγνοια και αγνεία, με διαφορά σε τόσον και γραφικόν «ι = οι και ει αντιστοίχως». 
.
Η ακαθαρσία, το βούρκον (χαλασμένον ως ο βούρκος) ωόν γεννάει από μέσα του έντομα, ενώ συνάμα εκτοπίζει δυσωσμία. Ο αγαθός άνθρωπος, το βρέφος, δεν εξεχωρίζει την ευοσμία από την δυσοσμία. Ο διαχωρισμός αυτός γίνεται από όντα όπου κατέχουν το αγαθόν και το πονηρόν. Και ο Θεός κατέχει την γνώση αγαθού και πονηρού, αλλά δύναται να επιλέγει πάντοτε το αγαθόν και να αντιμετωπίζει με αγάπη το πονηρόν ως να είναι αγαθόν, αλλά να το τιμωρρεί ως δίκαιος αγαθός αμερόληπτος κριτής, να το συνετίζει και να το σώζει. Η δοκιμασία του ανθρώπου επί της γής, είναι η πορεία του ανθρώπου από την βρεφική αθώα κατάσταση εις την κατάσταση της επίγνωσης, αυτογνωσίας και γνώσης του κακού και του καλού και η επιλογή καλού, κακού, ουδέτερου και ανάμεικτου, βάσει του Νόμου της Τετραπιθανότητος. Να διατί λέγω πως ο Δικαστικός Ζυγός δεν είναι Ζυγός αλλά Τετρυγός, ήτοι με τέσσερεις πλάστιγγες, αλλά εν τέλει γίνεται διαλογή των ουδέτερων και δη των ανάμεικτων και βάζοντε ως υποπράξεις, εντός της πλάστιγγος του καλού, του κακού και του ουδέτερου. Εν συνεχεία, κρίνεται το βάρος του καλού και του κακού καικαθορίζεται η πορεία της ψυχής. Εάν ως επί τω πλείστον, οι πράξεις της ψυχής βαραίνουν την ουδέτερη πλάστιγγα, έστω και αν υπερτερεί ύστερα το κακόν ως ελάχιστα ποιημένον και το καλόν ως ακόμη πιο ελάχιστα ποιημένον, ο άνθρωπος μάλλον θα σωθεί. Η ψυχή έστω και εν κολλάσει εν τέλει εν ώρα Κρίσεως θα αποτραβηκτεί, διότι το να ποιείς το ουδέτερον είναι προσπάθεια να μην ποιείς και μην προσκολληθείς εις το κακόν, ήτοι την ιδιοτέλεια, παρά την αλλοτέλεια = το καλόν υπέρ των άλλων και την ευλάβεια προς Τον Θεόν. Ειδικά αν ο άνθρωπος σέβεται Τον Θεόν ή αδιαφορεί διά τα θεία, αλλά ποιεί ουδέτερα διά να μην ποιήσει κακά, θα σωθεί η ψυχή του εις τα κατώτερα διαζώματα και καψουλοθαλάμους της Βασιλείας των Ουρανών. Είναι καλύτερον να ποιείς το ανάμεικτον και πιο καλύτερον να ποιείς το ουδέτερον από το να ποιείς το κακόν, κατά συνέπειαν αμιγώς κακόν είναι μόνον το ίδιον το κακόν. Να διατί λέγεται πως εις την Κρίσιν Του ο Χριστός, θα απιδεικλύσει (απόπάρει) το πρόσωπον Του από το να κοιτάζει τους ποιούντες το κακόν (το κακόν διά το κακόν, ήτοι τους φιλόκακους). Αυτούς δηλαδή όπου εθίστηκαν και θρήσκευσαν το ίδιον το κακόν, όπως ο διάβολος, είτε επηρεάστηκαν από τον διάβολον, είτε εξ’ ιδίων τη επάρσει βλασφήμησαν με πραότητα Τον Θεόν και δη με την δορυφορεία/συνοδεία της επίρρειας, άμεσης ή έμμεσης του διαβόλου. 
.
Κατά συνέπεια, η ακαθαρσία είναι υποκειμενική και όχι αντικειμενική, αλλά από θεία άποψη δεν υπάρχει ακαθαρσία όπου υπάρχει Θεός, αφού Θεός ίσον με Αγίω Πνεύματι και ό,τι επισυμβαίνει εις την ανακύκλωση της ύλης και ενδεχομένως και της αϋλίας, είναι εκ Του Θεού σοφίας. Η πρόθεση της μη υπακοής του κάθε όντος βάσει του τι θέλει εξ’ αυτού ο Θεός, είναι ύβρις και η πρόθεση να λοιδωρήσεις, μειώσεις και μισήσεις Τον Θεόν, ή εξυψώσεις εαυτόν ή άλλον ον ή ιδέα, θεωρία, κόμμα, ομάδα, θρησκεία, πέραν Του Θεού και δη κτίσματος είναι βλασφημία και καλείται ειδωλολατρεία, αλλά δεν είναι πάντοτε ωσαύτως. Εάν ειδωλολατρεύεις Τον Θεόν είναι ευλογία ενώ εάν μονολατρεύεις τον διάβολον κατάρα. 
.
Ο Αναξίμανδρος, ενώ φαίνεται υλικοκεντρικός, συνάμα είναι δικαιοκρατικός και δικαιοκεντρικός, αφού κάθε όν πρέπει να πληρώσει τα χρέη της αδικίας του και κάθε ψυχή εννοείται. Άρα τε, αναγνωρίζει πέραν όλων ότι το Άπειρον είναι Δικαστήριον! Ήτοι ό,τι έδωκες θα λάβεις και όλα εδώ πληρώνοντε, με την διαφορά ότι η ψυχή πληρώνει μετά θάνατον, ενώ αν δεν πληρώσει εδώ θα πληρώσει μετά θάνατον με ασύμμετρες και άπειρες κάποιες φορές συνέπειες. Εάν το θέσουμε σε φιλοσοφικό ερώτημα, το άπειρον δεν θα μπορούσε να υπάρχει εάν δεν ήταν δίκαιον, εάν το ψυχρόν, το θερμόν, το πυκνόν και το αραιόν, δεν διέπονταν από ασύμμετρη και συνάμα προσυμμετρική ως μία φύση αμφίδρομη πολυσυμμετρία! Ώστε το άπειρον του Αναξίμανδρου, είναι το άπειρον της ύλης, και γεννήθηκε από το Δίκαιον. Διότι αν έκαστον ον πρέπει να πληρώσει τα χρέη του, το ίδιον ισχύει και διά το άπειρον, αφού είναι ον, γεννών όμοια οντοτέκνα. Όταν το άπειρον γεννάει ένα σχήμα ή μία χημεία, αυτά προεκτείνοντε εις το άπειρον ήτοι το αυτάπειρον της αυτουσίας του, απλά εμείς βλέπουμε ως προς το σχήμα σε μικρογραφία την μορφή του, σε περιορισμένον αριθμόν την αυτεπανάληψη της οιασδήποτε σχηματομορφής και σε περιορισμένη ποσότητα την χημεία του. εδώ ισχύει ο Νόμος ό,τι υπάρχει σε μία ποσότητα υπάρχει σε άπειρη ποσότητα και ό,τι υπάρχει σε άπειρη ποσότητα υπάρχει σε μικρότερη ποσότητα, δίχως ν’ απορρίπτεται η ασύλληπτη διά τα ανθρώπινα διανοητικά δεδομένα, η συνταυτόχρονη ύπαρξη πέραν της άπειρης ποσότητας. Εδώ είναι όπου το Άϋλον προσπερνάει το άπειρον της ύλης και το Άπειρον της Αϋλότητας προέρχεται από το Άκτιστον Άπειρον της Αϋλότητας, όπου προφανώς είναι ο Τρισδιάστατος Τρισυπόστατος Τριαδικός Θεός. 
.
Ο Βλάσης Ρασσίας αναγνωρίζει ότι ο αριθμός 3 ήταν ιερός αριθμός, αλλά δεν διέγνωσε ότι δεν θα ήταν ποτέ μα ποτέ τυχαίον το όνομα Του Θεού να είναι 3αδικός Θεός. Ήτοι τρείς Άδιες/Άδειες, ήτοι τρία απύθμενα άπειρα μεγέθη, τα οποία όπως κατ’ επανάληψη ανάφερα είναι οι Τρεις Άϋλες Άκτιστες Διαστάσεις Μήκους, Πλάτους και Ύψους με οίαν σειρά και αν τα βάλουμε. 
.
Με τον ορισμόν ότι όταν υπάρχει μία συγκεκριμμένη ποσότητα από κάτι τις, εξυπακούεται ότι υπάρχει άπειρη ποσότητα, ουσιαστικά καταργείται η παρεξήγηση μεταξύ της ασάφειας του νοήματος της ειδωλολατρείας και της μη ειδωλολατρείας. Έχω γνωρίσει ειδωλολάτρες Θεολάτρες, άλλωστε ειδωλολάτρες καλούν τους Ορθόδοξους Χριστιανούς ανθρώποι από άλλα δόγματα και θρησκείες, και έχω γνωρίσει «Θεολάτρες» όπου λατρεύουν και ειδωλολατρεύουν το χρήμα, τους εαυτούς τους, τις περιουσίες τους, τους συντρόφους τους, τα παιδιά τους κ.α.. Κατά συνέπεια, υπάρχουν σωστοί και εσσφαλμένοι ειδωλολάτρες. Υπήρχαν Έλληνες ειδωλολάτρες Του Θεού και μονολάτρες των ειδώλων της εξουσίας από την Ιουδαία, την Ελλάδα, την Ινδία κ.α.. Το τι ακριβώς πιστεύει κάποιος δεν δυσπροσδιόριστος πολλάκις, ενώ είδα αμέτρητους ανθρώπους να αναθεωρούν ως επί τω πλείστον εν αγνοία τους, παρά εξ’ αποφάσεως τους σωστής ή εσσφαλμένης, τις πιστοπεποιθήσεις τους, να παλινδρομούν και να κλυδονίζοντε, ενώ συνάμα από τους τυφλοπνεύματους θεωρούνταν ευσταθόπιστοι και όταν τους καταλάβαινα, ειδικά όταν υποκρίνονταν εν γνώσει τους ή εν αγνοία τους, το δαιμόνιον μέσα τους θύμωνε. Τέτοιοι υπάρχουν και κληρικοί και λαϊκοί, ενώ κάποιοι υποκρίνοντε ότι αλλάσσουν, διά να δοκιμάσουν την πίστη τους και την κριτική σου ικανότητα, αλλά και την κακοπροαίρετη ή καλοπροαίρετη πρόθεση σου και σε τι αρωγείς, σε τι σωπαίνεις και σε τι δρας και πότε είναι και την ποσότητα όπου είναι σωστόν, σφάλμα, ουδέτερον και ανάμεικτον βάσει του Νόμου της Τετραπιθανότητος. Πολλές φορές το κάνουν χωρίς να το καταλάβουν, δοκιμάζοντας σε διά μέσω των, ο Ίδιος ο Άκτιστος Πλάστης!!!!
.
Βάσει του Αναξίμανδρου, τιμωρρείται το ον διά τις αδικίες του με θάνατον. Ο αθάνατος είναι ο αναμάρτητος. Ο νικών τον θάνατον είναι ο αναμάρτητος. Ο Χριστός ως μοναδικός αναμάρτητος, αναστήθηκε. Δεν δέχθηκε η δικαιοσύνη του θανάτου εν Άδει την καταδίκη Του από την νομοθεσία της μοίρας του θνητού υλικού απείρου την εκεί Παρουσία Του. Όλα τα όντα αμαρτάνουν, επειδή έστω και μία στιγμή εις την ζωή τους σκέπτοντε ιδιοτελικώς τους εαυτούς τους, είναι εις την φύση τους, π.χ. να σκέπτοντε το φαγητό, να διατί η λαιμαργία είναι αμαρτία. Ο Χριστός δεν σκέπτηκε ποτέ ο,τιδήποτε το οποίον να μην ήταν συνάμα δίκαιον διά Τον Θεόν και τα όντα Του, διότι ό,τι είναι δίκαιον προς Τον Θεόν δίκαιον και προς τα όντα Του Θεού και το αντίστροφον, συν και το ουδέτερον και το ανάμεικτον, βάσει του Νόμου της Τετραπιθανότητος. Τούτο σημαίνει ότι ο Νόμος, η Αλήθεια και η Δικαιοσύνη μία είναι και Αγία Αδιαίρετος Αξεδιάλυτη Άκτιστη Ουσία είναι, και προς Τον Θεόν και προς τα όντα Του, διότι η Άκτιστη Ουσία είναι Άκτιστη Απειρότητα Του Θεού. Τα λόγια του Αναξίμανδρου με τον μεν ή τον δε τρόπον συναντούντε εις την Γένεση της Παλαιάς Διαθήκης, εκεί υπάρχει σύγχυση εάν ο Θεός είναι η φύση ή η Άκτιστη Τρισδιάστατη Ουσία, είναι επειδή είναι αμφότερα, διότι ό,τι προέρχεται, γεννήθηκε ή ποιήθηκε από Την Άκτιστον Τριάς είναι άκτιστον και συνάκτιστον, είτε προορίζεται να ζήσει είτε να εξαφανιστεί, διότι και η εξαφάνιση κτίση από Την Ακτιστοσύνη εστί. Αυτό εξηγείται με την ρήση ότι ο Θεός είναι πανταχού Παρών και τα πάντα Πληρών, δηλοί και τα άκτιστα και τα κτιστά, και τα εμφανισμένα και τα ανεμφάνιστα και τα εξαφανισμένα και τα επανεμφανισμένα κ.ο.κ.. Τρίας ο Θεός εστίν. Η μονάς είναι τριάς και η τριάς μονάς είπε ο Θουκιδίδης.
.
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΔΙΑΣ